Portugal is Portugal niet wanneer alle kroegjes op iedere hoek van de straat gesloten zijn. De kroeg, meestal een zeer eenvoudige ruimte met een bar en een espresso apparaat òp en sterke drankjes ònder de toonbank, is dè plek om mensen te ontmoeten en te leren kennen. Het is ook de plek waar je moet zijn voor een nieuwe gastank of een stuk grond dat je graag wilt kopen. Kortom, de kroeg is hier nog een zeer essentieel onderdeel van de samenleving. Onze kinderen waren het al helemaal gewend om bij ieder uitje op de terugweg te vragen of we de kroeg nog in gingen. Even een oer pittig minuscuul kopje koffie naar binnen werken, ons gezicht laten zien en ondertussen ons bekwamen in de Portugese taal. 

Maar sinds de komst van het Corona virus ging de wereld op slot, zo ook alle kroegen in dit mooie land. We merken concreet niet zo veel van alle Corona perikelen, behalve dat we de supermarkt niet meer in mogen zonder mondkapje. En aangezien wij te gast zijn in dit land en we ons netjes aan de regels willen houden, binden ook wij ons zo’n adembenemend ding voor de mond en stappen wij, naar zuurstof snakkend, door de winkel. Nee, alle gekheid op een stokje, het is niet prettig maar uit respect voor iedereen houden wij ons aan de meeste voorgeschreven regels.

Wat we de afgelopen maanden wel hebben waargenomen is een gigantische verschuiving in de vrijheden van de mens. Maar ook een deling in de maatschappij van mensen die allemaal een andere kijk en visie op het hele Corona verhaal hebben. Wanneer je je uitspreekt tegen de gevestigde orde  wordt het spannend. Ofwel is er herkenning ofwel stuit je op een muur van boosheid en wordt je direct als complotdenker bestempeld.

Hoe wij erover denken maakt in die zin ook niet uit. Het gaat er niet om of we het stempel complotdenker dragen maar we vinden wel dat een andere, kritische zienswijze er ook mag zijn. Niet alleen bij ons, maar ook bij een ander. Een mens heeft de vrijheid om datgene wat innerlijk bij hem/haar leeft  uit te spreken. Niet alleen binnen het onderwerp Corona, maar op vele andere gebieden ook.

We wonen sinds september op ons eigen landje, de Happy Mountain zoals we deze plek noemen. Hoe die naam ontstaan is weten we eigenlijk niet zo precies maar dat we ons hier heel happy voelen staat vast. Officieel heet het Camachos. Vanaf deze plek kun je het dorpje Camachos, dat bestaat uit een paar oude huisjes en schuurtjes en heel veel geiten en schapen, zien liggen. ‘s Morgens vroeg, als de zon net opkomt, is er in deze tijd van het jaar vaak een hele deken van mist dat het landschap verandert in een soort zee met eilandjes. Prachtig om naar te kijken. Onze haan, Harm, (je weet wel, van dat liedje over die boer) kraait er naar hartelust op los en geen buurman of vrouw die er last van heeft. We wonen hier heerlijk. Nog steeds in tenten, altijd buiten, weer of geen weer. We moeten wel eerlijk toegeven dat we gehoopt hadden nu al lekker in onze zelfgemaakte yurt te wonen. Door allerlei omstandigheden is het echter nog niet zover en sliepen we vorige week bij -5 ook gewoon in de daktenten. 

Nu het buitenlandse toerisme helemaal is ingestort, en wij er ook niet op rekenen dat het aankomende zomer beter wordt, hebben we besloten om met de verkoop van yurts een deel van onze inkomsten te gaan genereren. De Portugezen die in Lissabon wonen blijken graag in deze regio op vakantie te gaan in ‘basic’ onderkomens. Aangezien er hier genoeg buitenlanders zijn die iets willen verhuren is de vraag naar yurts redelijk groot.

En nu Portugal wederom in lockdown is, waarbij de scholen nog wel open zijn, is de vraag naar activiteiten voor kinderen enorm toegenomen. Afgelopen zaterdag hadden we een leuke bijeenkomst met ouders en kinderen die zeer enthousiast waren over het project Earthchild wat we gaan aanbieden. Deze week al gaan we met twee groepen kinderen aan het werk, hier op ons terrein.

De regel is hier dat er 5 mensen op 100m2 mogen verblijven. Ons stuk grond is 3 hectare èn in de buitenlucht dus we durven het wel aan om hier wat kinderen te ontvangen. De afgelopen twee weken hebben we hard gewerkt aan het bouwen van een tipi met eucalyptus bomen uit ons bosje en een paar lappen jute eromheen. Daar maken we inmiddels zelf ook graag gebruik van omdat we daarbinnen lekker vuur kunnen maken. 

Ook is er een coaching/ begeleidings vraag gekomen waar ik enthousiast mee begonnen ben. Veelal gebeurd dit nu online, niet ideaal maar wel mogelijk. 

Het is fijn om nieuwe mensen te ontmoeten en vrienden te maken. Ook voor onze jongens die het heerlijk vinden om met andere kinderen om te gaan. Veelal zijn dit zelf ook buitenlandse kinderen en wordt er onderling engels gesproken. 

Zo langzamerhand beginnen wij ons hier te settelen en krijgen de dingen hun vorm. 

Nu we alweer 3 jaar op Europese bodem terug zijn is het ook eindelijk gelukt om ons reisverhaal over onze reis door Afrika helemaal op papier te zetten. Het is een mooi persoonlijk geheel geworden met spannende avonturen, ontroerende , mooie en moeilijke momenten en veel foto’s.

Het is te koop als e-book voor € 17,50.

Mocht je belangstelling hebben dan kun je mij een berichtje sturen met je e-mailadres en dan stuur ik het met We transfer naar je op. Pas als je het boek in goede orde ontvangen hebt kun je het bedrag naar ons overmaken. ( ons e-mailadres: backtoafrica.jambo@gmail.com)

Naast deze blog zijn wij regelmatig te volgen op YouTube! Onze vriend en editor Nico ( FilmOns) ,die tijdens onze Afrika reis ook de filmpjes maakte, maakt ze nu weer voor ons! 

Ze zijn te zien op ons YouTube kanaal: bewust anders. 

We laten spoedig weer van ons horen!