Alle pottenbakkers zouden op dit moment jaloers zijn op onze woonplek. Fijne chamotte, grove chamotte, geel, oker en rood, met of zonder takjes, maar wel allemaal even nat. Wanneer wij ’s morgens uit de daktenten kruipen en met de blote voetjes in de slippers stappen, begint het glibberen en glijden. Meestal halen we de laarzen nèt zonder onderuit te gaan. Na al die regen die de afgelopen weken is gevallen, is het één grote klei modderpoel. Alles is vies, nat en schimmelig. De pollepels, op ons provisorische aanrecht in de buitenkeuken, hebben spikkels van de schimmel. Er is er nog 1 die iedere dag gebruikt wordt , maar tijd om te drogen krijgt ook die pollepel niet. De 1,5 meter maatregel is zelfs binnen ons gezin geen probleem meer, zeker niet als we ’s avonds de laarzen weer uit doen. 

De daktenten bleken niet bestand te zijn tegen zoveel regen en wind. Toen het van de week even droog was hebben we meteen de boel opengegooid , alles eruit gehaald en in de wind te drogen gelegd. De matrassen zitten vol spocht en onder het matras was spontaan nieuw leven ontstaan. We hebben het zo goed en zo kwaad als het ging schoongemaakt en kropen ’s avonds weer eens in een droge slaapzak. Het voelde aan als schoon beddengoed , iedereen was verrukt. Helaas was het van korte duur. Gelukkig kwamen we op het briljante idee om één zeil van het platform van de yurt af te halen (die er extra op lag ) en is de meest lekkende tent nu een blauw cadeautje met een strik eromheen. Je moet je wel voorstellen dat we hier bovenop een berg wonen en de wind hier, als het regent ,meestal stormachtig is. Alles wappert en flappert om je heen wanneer je ’s nachts probeert te slapen. Het went niet, maar het blauwe zeil is tot nu toe wel blijven zitten en zorgt ervoor dat het niet nòg natter wordt in de tent. 

Het is een vreemde winter. Een paar weken terug hadden we ijzige kou en temperaturen aardig onder nul. Waar we vorig jaar al om deze tijd in de zwembroekjes op het strand van Odeceixe zaten. Daarna kwam de wind en de regen en de stroom-down. Geen zon op ons ene paneeltje is dus gewoon geen elektriciteit. Het komt geregeld voor dat we met waxinelichtjes in een klein potje aan koken, bij romantisch kaarslicht eten en we om 19.00 uur maar besluiten naar bed te gaan.

Met het slechte weer is ook de strenge lockdown gekomen. Precies op de dag dat wij een informatiebijeenkomst hadden georganiseerd, ging ook het verbod om  overdag nog op de weg te zijn in. Je mag hier door de week alleen nog de weg op om boodschappen te doen en voor andere dringende zaken zoals artsenbezoek etc. In de weekenden mag je na 13.00 helemaal niet meer gaan rijden. Bijna dagelijks staan er bij de winkels in de buurt politieposten waar je je moet verantwoorden over wat je gaat doen. 

De zaterdag dat wij de bijeenkomst hadden melden een deel van de gezinnen zich dan ook af. Anderen reden vooral door het binnenland om de grotere plaatsen te vermijden en toch hier te kunnen komen. Het was een hele gezellige middag waarin we leuke nieuwe mensen en kinderen hebben leren kennen. En tot onze vreugde bleken er gezinnen te zijn die heel graag bij de Lidl en de Aldi ( hier 10 km vandaan) boodschappen doen en ondertussen hun kind wel hier achter willen laten. Meteen de eerste dinsdag kwamen er twee jongens van 10 en 12 jaar en een meisje van 6. Haar moeder bleef wel hier op het terrein maar die was de hele dag druk met bellen en zat bij haar eigen auto. Al snel bleek dat die 2 jongens heel wild  en maar moeilijk tot een activiteit te bewegen waren. Er viel geen land mee te bezeilen totdat we tegen het einde van de dag tikkertje gingen doen. Paul bekommerde zich om de jongens, het klikte namelijk wel goed met onze eigen jongens, en ik nam het meisje onder mijn hoede. Samen kookten we soep op het vuur, leerde ik haar pijl en boog schieten en dansten we al drummend op de sjamanendrum om het vuur in onze zelfgemaakte tipi.

We waren kapot. Helemaal aan ons eind en vroegen ons af of we hier überhaupt wel mee door moesten gaan.

De zaterdag erna zouden er nog 3 jongere kinderen komen dus het leek ons een beter idee als het meisje van 6 met die groep mee zou gaan doen. Vol verwachting zaten we die zaterdag klaar. Helaas belde de moeder van datzelfde meisje af en wachten we tevergeefs op nog een ander meisje. Gelukkig kwamen de twee broertjes wel. Poolse jongetjes van 7 en 8 die ontzettend blij waren hier te mogen zijn. Hun moeder nestelde zich in de tipi maar hield zich op de achtergrond. Het is voor haar een uur heen en een uur terug rijden dus het loonde niet om tussendoor naar huis te gaan. 

Deze mannetjes waren verrukt van de schommel, en van Paul die maar bleef duwen, terwijl ik in de tipi wederom met een van de kinderen vuur en soep maakte. Ook het boogschieten was een feest. Ondanks dat het flink hard waaide en het de hele dag miezerde hadden we een hele leuke dag. De grootse hit was de popcorn die we boven het vuur in de pan lieten (ont)ploffen. Moe maar voldaan besloten we deze kinderen die week erop weer uit te nodigen voor een Earthchild dag. De twee jongens van de dinsdag zouden gezelschap krijgen van nog 2 Peruaanse kinderen, maar die haakten af ivm de lockdown. We gaan het met hen nog wel een keer proberen en gaan dan maar over op wat uitdagendere activiteiten, maar zeker niet iedere week.

De zaterdag erop zouden ook de twee meisjes komen, maar wederom belde er eentje af en kwam de ander helemaal niet opdagen. Onze Poolse vriendjes kwamen gelukkig wel en dat was weer een feest.

Los van de lockdown blijkt het hier in de gemeenschap heel normaal te zijn om je ergens mee te verbinden maar je vervolgens niet te laten zien.

Toch leiden ontmoetingen ook tot nieuwe initiatieven. Al sinds wij in Spanje op de camping vrijwilligerswerk deden, is er de wens om mijn ‘oude werk’ weer op te pakken. Zo zijn we nog steeds van plan om mensen en gezinnen hier te ontvangen en hen een stukje begeleiding te geven in ontwikkelprocessen. Maar nu de wereldse maatregelen ons dwingen naar alternatieven te zoeken dacht ik steeds vaker na over online coaching. Het ziet er voorlopig niet naar uit dat de afstand tussen mensen opgeheven gaat worden, dus was een ontmoeting met een vrouw, die online psycholoog is, de aanzet om er nu daadwerkelijk werk van te maken. Inmiddels is mijn nieuwe website in de maak en werk ik nog aan een Duitse en Engelse vertaling van de teksten aangezien er hier ook werk genoeg is, maar de meesten mensen geen Nederlands spreken.

Sinds een paar weken coach ik een gezin hier in de buurt en dat geeft ontzettend veel voldoening en energie. 

De bouw van de yurt ligt al geruime tijd stil. Dat is niet vrijwillig, maar we worden vooral gedwongen door de weersomstandigheden. Ondertussen zien we onze mooie De Waard tent steeds meer aftakelen. De stormen hebben al voor 3 gaten gezorgd en ook het tentdoek zit inmiddels vol met schimmel. De extra tent heeft het een hele tijd vol gehouden maar is nu zo lek als een zeef. Binnen heeft Paul een zeil gespannen zodat onze kratjes met kleding tenminste droog blijven.

De muizen hebben het wel erg naar hun zin. Zelfs overdag horen we ze knabbelen en scharrelen.

En ondanks alle misère hebben we het goed met elkaar, genieten we van ons plekje en houden we de moed erin.

Mocht je belangstelling hebben in mijn werk als coach, neem dan eens een kijkje op mijn website. Reclame maken mag ook!

www.wendypeper.com