Onze laatste blog heeft nogal wat verwarring opgeroepen. Dat was helemaal niet onze bedoeling. Ook niet dat mensen het idee kregen dat we helemaal aan de grond zaten en niet meer wisten hoe het verder moest. Onze intentie was juist om eerlijk te zijn over het feit dat ook wij af en toe niet meer weten hoe het verder moet en door periodes heen gaan die moeilijk zijn. We willen juist het verhaal vertellen dat bijna niemand durft te vertellen. Het verhaal van het leven dat niet altijd mooi is, ook al sta je nog voor de volle 100% achter de keuzes die je hebt gemaakt.

Het heeft in ieder geval veel verschillende reacties opgeroepen en ook nieuwe onderwerpen voor dit blog!

Zo maakte iemand mij er bewust van dat het perspectief van waaruit je kijkt bepalend is voor je gedrag en je keuzes. 

Ik weet dat er genoeg mensen zijn die zich ernstig zorgen maken over de toekomst van onze kinderen. Kinderen die niet naar school gaan, minder sociale contacten hebben en in heel andere omstandigheden groot worden gebracht. 

Vanuit de huidige maatschappij gezien, en vanuit dat wat verwacht wordt van kinderen, is het inderdaad een reden om je wellicht zorgen te maken. Het is nu eenmaal zo dat de huidige maatschappij ingericht is op het systeem van naar school gaan, diploma’s halen, doorleren en aan het werk gaan. Of kinderen daarbij zichzelf kunnen blijven en gelukkig zijn is niet de vraag. Je past je aan omdat dat nou eenmaal zo moet. Wijk je daarvan af, dan pas je niet meer in het systeem en dat is lastig. Het is net als een puzzelstukje van een andere puzzel die maar niet in deze puzzel passen wil. 

Doordat het huidige systeem van kinderen vraagt om zich aan te passen aan de verwachtingen ( schooldiploma etc) gaan kinderen daaraan voldoen. Voor de meeste kinderen is dat vanzelfsprekend. Zij laten zich beoordelen en doen maar gewoon wat er van hen gevraagd wordt. 

Er zijn echter ook kinderen die zich niet aanpassen omdat zij het simpelweg niet kunnen. Die worden letterlijk ziek, en soms zelfs depressief, doordat er van hen gevraagd wordt iemand te zijn die zij niet willen en kunnen zijn.

De vraag die wij ons gesteld hebben is, wat het voor kinderen betekent wanneer je van hen verlangt dat zij zich aanpassen en gaan voldoen aan de verwachtingen van anderen. Waar blijft het oorspronkelijke, autonome en authentieke kind zelf dan? 

Gerald Hüther, een Duitse hersenwetenschapper, geeft daar vanuit de wetenschap een duidelijk antwoord op; het kind raakt het contact met zichzelf kwijt. En wanneer je de verbinding met jezelf verliest, wordt het ook steeds moeilijker om de verbinding met de ander aan te gaan en te behouden. Wanneer je de verbinding met jezelf verliest, verlies je ook je gevoel van eigenwaarde. De waarde die je aan jezelf geeft. En dat heeft weer invloed op je zelfvertrouwen.

Vertrouwen kan alleen ontstaan als je het gevoel hebt dat je geborgen bent. Als je je niet geborgen, of veilig voelt, dan ben je hulpeloos overgeleverd aan angsten. Angst zorgt er voor dat je oervertrouwen beschadigd raakt. Je gaat twijfelen. Twijfelen aan jezelf, je kunnen, aan wie jij bent.

Je blijft, naast je geweldige diploma’s en carrière, op zoek naar wat jou nou jou maakt. Wie ben je, wat zijn je kwaliteiten, hoe zet jij jezelf in deze wereld neer? Wat kun je voor een ander betekenen?

Daarnaast hebben wij ons afgevraagd of alle ‘verplichte’ kennis die kinderen moeten opdoen daadwerkelijk bijdraagt aan een beter en gelukkiger leven.

Ook hier heeft de hersenwetenschap een antwoord op. Je onthoudt namelijk alleen datgene wat je emotioneel raakt. Dat betekent dat de leerstof die het kind tot zich neemt omdat het ‘moet’ niet vanzelfsprekend ook onthouden wordt. Gerald Hüther zegt hierover: ‘Aan alleen kennis heb je niets. Je moet het leven achter de kennis zoeken en je daardoor laten aanraken’.

Wij hebben er dus bewust voor gekozen om een ander pad in te slaan. Om het leven achter de kennis te zoeken en ons daardoor te laten aanraken. 

Niemand kan nu vertellen wat het onze kinderen uiteindelijk gaat brengen, en of het een goede keuze was. Dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Voor alsnog zijn onze kinderen er gelukkig mee.

Tot zover een stukje levensfilosofie.

Nu nog even iets praktisch.

Zoals jullie weten heeft Jonathan, onze oudste, heel slecht zicht. Met zijn ene oog ziet hij nog 20%, zijn andere oog compenseert veel, maar zijn totale zicht komt, met bril, op zo’n 80%.

Dat heeft consequenties voor het lezen. Het lezen lukt alleen als we de tekst op de laptop vergroten.

Nu is hij inmiddels ruim 15 en wordt de behoefte om zelfstandig zijn leerproces vorm te geven steeds groter. Wij juichen dat alleen maar toe maar zien dat dat op een klein telefoonscherm niet lukt.

De laptop is in deze wintermaanden zo goed als buiten gebruik ivm een tekort aan zon en dus stroom.

De vraag is nu of er iemand onder onze lezers is die een iPad heeft liggen die niet meer gebruikt wordt zodat we Jonathan daarop kunnen laten leren en lezen. Het is belangrijk dat het een Apple is omdat bepaalde apps alleen daarop werkzaam zijn.

Een telefoon en iPad vragen veel minder stroom dan een laptop en zijn te koppelen aan een externe power-bank waar we in de wintermaanden afhankelijk van zijn.

Een andere oplossing is dat we voor  een kleine € 300,- een tweedehands iPad kopen. Mocht je bereid zijn om daar een bijdrage voor te leveren dan zijn we je, mede namens Jonathan heel erg dankbaar!

Overmaken kan op rek.nr: NL73 INGB 0006 2018 56 op naam van W.Peper.

Dank je wel. 

Natuurlijk houden we jullie op de hoogte.

Een mooie groet uit -eindelijk nat- Portugal!