Het is zaterdagochtend, half 6 in de morgen. Job, onze trouwe haan kraait de longen uit zijn lijf terwijl de zon als een knalrode grote bal boven de bergen opkomt.

In de yurt is het nog stil. De mannen liggen allemaal  heerlijk te slapen terwijl ik al buiten ben om dit intens mooie moment niet te missen.

Het duurt meestal nog een uur of twee voordat ook in de yurt 4 slaperige hoofden vanuit de hoogslapers ‘goeie morgen’ kraaien.

In de uren die volgen is het één gekrioel in de kleine keuken. Iedereen eet een ander ontbijt. Van havermout tot pasta tot smoothie of pannenkoeken. De lange slungelige lijven van de jongens hebben aardig wat ‘voer’ nodig, zoals zij dat zelf zeggen. Maar ook steeds meer ruimte.

Sinds het enige maanden geleden gelukt is om hoogslapers voor de kinderen te kopen is de yurt een soort apenkooi. Om bij de omvormer (stroomvoorziening) te komen moet je heel wat obstakels over. We kunnen niet meer een rondje om de middenpaal lopen omdat we dan door het domein van één van de jongens moeten. Het ziet er niet uit, maar ieder kind heeft nu tenminste zijn eigen kleine plekje.

Gistermorgen was het niet anders. Na de gebruikelijke ochtendrituelen- opstaan, eten, honden lopen en voeren, katten voeren, kippen vrijlaten, water halen uit de regenton en afwassen- had ik mijn vaste Zoom meetings van de zaterdagochtend.

En toch voelde het anders. Al een paar weken kunnen de tranen mij ineens in de ogen schieten als ik hier buiten vanaf onze berg rondkijk. Als ik de zon op zie komen en weer onder zie gaan. Als de geur van eucalyptus mijn neus binnen dringt of ik de blaadjes van de plakplanten van mijn kleding pluk.

Het besluit is genomen.

Het besluit dat kriebels in de buik geeft door de nieuwe kansen en mogelijkheden, maar ook buikpijn bij het idee dat we dit allemaal moeten gaan missen en de berg van obstakels die we nog op ons pad zien.

Het komt misschien als een verrassing, maar we hebben als gezin onlangs het besluit genomen om te onderzoeken of een terugkeer naar Nederland wenselijk en haalbaar is.

Niet omdat we hier niet meer gelukkig zijn, of omdat het eenvoudige offgrid leven onder de Portugese zon ons niet meer bevalt. Maar wel omdat we de ontwikkeling van onze kinderen altijd voorop stellen en er hier andere uitdagingen zijn ontstaan die het er niet eenvoudiger op maken.

Toen wij in 2017 het besluit namen om Nederland te verlaten was dat een ‘bewust andere’ keuze. Ook nu staan we weer op een kruispunt waarin we heel bewust gaan onderzoeken wat de volgende stap zal zijn.

Eén van de voornaamste redenen is dat we zien dat we onze kinderen, op dit moment, en met de middelen en mogelijkheden die we hier hebben, niet meer voldoende kunnen bieden op deze plek. De jaren die achter ons liggen zijn genezend geweest en nodig. Maar het is tijd voor een nieuwe stap.

Nu het ons gelukt is om in het afgelopen jaar een fatsoenlijk inkomen te genereren met mijn eigen bedrijf en het werk dat Paul hier nog steeds verricht, is het de vraag of het handig is om te gaan investeren in het leefbaarder maken van deze prachtige plek, of dat we ernaartoe gaan werken om voorlopig weer in Nederland neer te strijken.

De mogelijkheden voor tieners/pubers die graag een baantje willen e.d zijn hier niet aanwezig, mogelijkheden om dingen te onderzoeken die vallen binnen hun interesses ook niet.

Momenteel vlieg ik regelmatig op en neer om meerdere weken in Nederland te zijn om mijn werk te kunnen doen. Ondanks dat ik het heerlijk vind om ‘live’ met ouders en kinderen te kunnen werken, is het steeds een hele onderneming en heeft het een flinke impact op het gezin en het milieu.

Andere redenen zijn o.a dat de enorme droogte hier een behoorlijk probleem begint te worden. Twee van de 3 waterbronnen waar wij afhankelijk van zijn staan droog. Daar valt geen druppeltje water meer te halen. Het opgevangen regenwater dat de moestuin in leven moet houden wordt ieder jaar minder. Ik las vandaag dat dit jaar maar 60% van de regen gevallen is ten opzichte van wat er zou moeten vallen. Dat is ook goed te zien aan het stuwmeer waar we regelmatig gaan zwemmen. Toen we hier kwamen stond het zeker 10 meter hoger dan nu en vallen hele delen al droog.

Al met al voldoende redenen om andere mogelijkheden te gaan onderzoeken. De jongens zijn al 5 jaar niet in Nederland geweest. Tobias kan zich er nog nauwelijks iets van herinneren. Daarom willen we kijken of het mogelijk is om  in september al een aantal weken in Nederland te zijn, om te kunnen voelen en ervaren of het daadwerkelijk het juiste besluit is.

Het grootste obstakel dat we zien is woonruimte. Zonder een vast werkcontract ( ik ben sinds 1 februari officieel zelfstandig ondernemer) komen we waarschijnlijk niet voor een huurhuis in aanmerking. Kopen wordt ‘m al helemaal niet. 

Onder het mom van ‘nooit geschoten is altijd mis’ zijn we dan ook benieuwd of jij misschien mogelijkheden kent om een woonruimte te vinden voor een gezin van vijf? Het maakt ons in principe niet heel erg veel uit waar, als we maar ergens een start kunnen maken.

We horen het graag!!

Ook zoeken wij iemand die in de maand september op onze Happy Mountain en op onze dieren wil komen passen zodat wij als gezin een paar weken in Nederland kunnen zijn.

Lijkt het je wel wat om het èchte offgrid leven te ervaren, en nog te genieten van prachtig zomers weer, laat het ons dan weten!

Stuur ons een mailtje of een Whatsappje: leefbewustanders@gmail.com / 06 21 42 78 34