Die laatste vakantie in Portugal of Spanje was toch wel echt heerlijk. Weet je nog, dat we lekker in het zonnetje zaten op het strand? Korte broekjes aan, terrasje pakken en genieten! Een glaasje wijn kost bijna niets en die vriendelijke mensen overal! Weet je wat, ik zou er altijd wel willen wonen!
Sinds wij begonnen zijn om mensen te begeleiden die plannen hebben om te gaan emigreren is het ons wel duidelijk geworden dat er echt nog heel veel mensen zijn die op basis van een leuke vakantie besluiten om te gaan emigreren naar een bepaald land. Nu moeten we wel eerlijk bekennen dat wij nog nooit in Portugal waren geweest en we na een eerste kennismaking niet meer weg zijn gegaan, maar dat gebeurde niet vanuit een idyllisch plaatje wat wij voor ogen hadden. We hadden al geen huis en vaste verblijfplaats meer en leefden al jaren in de natuur in ‘kampeerstand’.
Natuurlijk is een land kiezen om te gaan wonen ook een gevoelskwestie. Wij vonden Spanje bijvoorbeeld helemaal niks terwijl we genoeg mensen kennen die Portugal juist niets vinden en zweren bij Spanje. Toch raden wij iedereen aan om meerdere seizoenen in het eventuele toekomstige land mee te maken. En als je er dan bent, ga eens een klein kroegje in om te voelen hoe dat is. Dat is trouwens hier in Portugal ook de plek waar je op zoek moet gaan naar een stukje grond.
Onderzoek verschillende streken en plaatsen en kijk of je via Whatsapp of Telegram groepen al in contact kunt komen met andere mensen die er al zijn gaan wonen. Op die manier krijg je interessante informatie over je toekomstige plek!
Heb je vragen?
Neem dan gerust contact met ons op!
Luister naar onze laatste podcast afleveringen! Daarin geven we nog veel meer informatie over Portugal!
Luisteren kan via Apple Podcast: Bewust Anders Podcast
Het zal je maar gebeuren. Ben je lekker aan het rondrijden in Frankrijk of Spanje, het is heerlijk weer, wordt je aangehouden door de politie. En ondanks dat je geen Frans of Spaans spreekt begrijp je wel dat je net een dikke bekeuring hebt gekregen. Waarvoor? Voor het rijden met slippers aan je voeten. Ook voor het rijden met blote voeten kun je in die landen een bekeuring verwachten. € 90,- maar liefst voor het rijden met slippers, € 80,- voor rijden met blote voeten.
Wist jij veel. Nietsvermoedend was je deze ochtend in je auto gestapt. Korte broek, hempie, zonnebril en slippers. Heerlijk toch die zon! Olé, op weg naar het strand!
In Nederland is het niet wettelijk verboden om met slippers aan je voeten achter het stuur te kruipen. Ondanks dat slippers makkelijk achter de pedalen blijven haken, of er af glijden, zal de politie je er geen bekeuring om geven. Ook in de papieren van de verzekering staat niet vermeld dat het niet mag. Toch zul je, in geval van een ongeluk, je voortaan nog wel twee keer bedenken. De verzekering zal hoogstwaarschijnlijk alleen de schade van de tegenpartij vergoeden. Waarom? Omdat het in Nederland verboden is om je “zo te gedragen in het verkeer dat je andere weggebruikers in gevaar brengt” Een belangrijke term hierbij is ‘grove schuld’ wat betekent dat je bewust gevaarlijke situaties opzoekt. Of rijden op slippers of blote voeten als grove schuld wordt gezien, hangt af van de situatie.
Wil je geen hete voeten tijdens het rijden?
De meeste auto’s in Nederland beschikken inmiddels over een airconditioning waarmee je de warmte in een mum van tijd de auto uit hebt gejaagd. Zet je de airco vooral op je voeten dan valt er echt niets te klagen, ook niet met stevige stappers aan.
Rij op zomerse schoenen met grip! Denk aan sneakers of sandalen.
En tot slot, leg een paar oude schoenen in het warme seizoen achter in je kofferbak. Dan wissel je even van schoeisel voordat je gaat rijden. Zo gepiept toch?
Alle pottenbakkers zouden op dit moment jaloers zijn op onze woonplek. Fijne chamotte, grove chamotte, geel, oker en rood, met of zonder takjes, maar wel allemaal even nat. Wanneer wij ’s morgens uit de daktenten kruipen en met de blote voetjes in de slippers stappen, begint het glibberen en glijden. Meestal halen we de laarzen nèt zonder onderuit te gaan. Na al die regen die de afgelopen weken is gevallen, is het één grote klei modderpoel. Alles is vies, nat en schimmelig. De pollepels, op ons provisorische aanrecht in de buitenkeuken, hebben spikkels van de schimmel. Er is er nog 1 die iedere dag gebruikt wordt , maar tijd om te drogen krijgt ook die pollepel niet. De 1,5 meter maatregel is zelfs binnen ons gezin geen probleem meer, zeker niet als we ’s avonds de laarzen weer uit doen.
De daktenten bleken niet bestand te zijn tegen zoveel regen en wind. Toen het van de week even droog was hebben we meteen de boel opengegooid , alles eruit gehaald en in de wind te drogen gelegd. De matrassen zitten vol spocht en onder het matras was spontaan nieuw leven ontstaan. We hebben het zo goed en zo kwaad als het ging schoongemaakt en kropen ’s avonds weer eens in een droge slaapzak. Het voelde aan als schoon beddengoed , iedereen was verrukt. Helaas was het van korte duur. Gelukkig kwamen we op het briljante idee om één zeil van het platform van de yurt af te halen (die er extra op lag ) en is de meest lekkende tent nu een blauw cadeautje met een strik eromheen. Je moet je wel voorstellen dat we hier bovenop een berg wonen en de wind hier, als het regent ,meestal stormachtig is. Alles wappert en flappert om je heen wanneer je ’s nachts probeert te slapen. Het went niet, maar het blauwe zeil is tot nu toe wel blijven zitten en zorgt ervoor dat het niet nòg natter wordt in de tent.
Het is een vreemde winter. Een paar weken terug hadden we ijzige kou en temperaturen aardig onder nul. Waar we vorig jaar al om deze tijd in de zwembroekjes op het strand van Odeceixe zaten. Daarna kwam de wind en de regen en de stroom-down. Geen zon op ons ene paneeltje is dus gewoon geen elektriciteit. Het komt geregeld voor dat we met waxinelichtjes in een klein potje aan koken, bij romantisch kaarslicht eten en we om 19.00 uur maar besluiten naar bed te gaan.
Met het slechte weer is ook de strenge lockdown gekomen. Precies op de dag dat wij een informatiebijeenkomst hadden georganiseerd, ging ook het verbod om overdag nog op de weg te zijn in. Je mag hier door de week alleen nog de weg op om boodschappen te doen en voor andere dringende zaken zoals artsenbezoek etc. In de weekenden mag je na 13.00 helemaal niet meer gaan rijden. Bijna dagelijks staan er bij de winkels in de buurt politieposten waar je je moet verantwoorden over wat je gaat doen.
De zaterdag dat wij de bijeenkomst hadden melden een deel van de gezinnen zich dan ook af. Anderen reden vooral door het binnenland om de grotere plaatsen te vermijden en toch hier te kunnen komen. Het was een hele gezellige middag waarin we leuke nieuwe mensen en kinderen hebben leren kennen. En tot onze vreugde bleken er gezinnen te zijn die heel graag bij de Lidl en de Aldi ( hier 10 km vandaan) boodschappen doen en ondertussen hun kind wel hier achter willen laten. Meteen de eerste dinsdag kwamen er twee jongens van 10 en 12 jaar en een meisje van 6. Haar moeder bleef wel hier op het terrein maar die was de hele dag druk met bellen en zat bij haar eigen auto. Al snel bleek dat die 2 jongens heel wild en maar moeilijk tot een activiteit te bewegen waren. Er viel geen land mee te bezeilen totdat we tegen het einde van de dag tikkertje gingen doen. Paul bekommerde zich om de jongens, het klikte namelijk wel goed met onze eigen jongens, en ik nam het meisje onder mijn hoede. Samen kookten we soep op het vuur, leerde ik haar pijl en boog schieten en dansten we al drummend op de sjamanendrum om het vuur in onze zelfgemaakte tipi.
We waren kapot. Helemaal aan ons eind en vroegen ons af of we hier überhaupt wel mee door moesten gaan.
De zaterdag erna zouden er nog 3 jongere kinderen komen dus het leek ons een beter idee als het meisje van 6 met die groep mee zou gaan doen. Vol verwachting zaten we die zaterdag klaar. Helaas belde de moeder van datzelfde meisje af en wachten we tevergeefs op nog een ander meisje. Gelukkig kwamen de twee broertjes wel. Poolse jongetjes van 7 en 8 die ontzettend blij waren hier te mogen zijn. Hun moeder nestelde zich in de tipi maar hield zich op de achtergrond. Het is voor haar een uur heen en een uur terug rijden dus het loonde niet om tussendoor naar huis te gaan.
Deze mannetjes waren verrukt van de schommel, en van Paul die maar bleef duwen, terwijl ik in de tipi wederom met een van de kinderen vuur en soep maakte. Ook het boogschieten was een feest. Ondanks dat het flink hard waaide en het de hele dag miezerde hadden we een hele leuke dag. De grootse hit was de popcorn die we boven het vuur in de pan lieten (ont)ploffen. Moe maar voldaan besloten we deze kinderen die week erop weer uit te nodigen voor een Earthchild dag. De twee jongens van de dinsdag zouden gezelschap krijgen van nog 2 Peruaanse kinderen, maar die haakten af ivm de lockdown. We gaan het met hen nog wel een keer proberen en gaan dan maar over op wat uitdagendere activiteiten, maar zeker niet iedere week.
De zaterdag erop zouden ook de twee meisjes komen, maar wederom belde er eentje af en kwam de ander helemaal niet opdagen. Onze Poolse vriendjes kwamen gelukkig wel en dat was weer een feest.
Los van de lockdown blijkt het hier in de gemeenschap heel normaal te zijn om je ergens mee te verbinden maar je vervolgens niet te laten zien.
Toch leiden ontmoetingen ook tot nieuwe initiatieven. Al sinds wij in Spanje op de camping vrijwilligerswerk deden, is er de wens om mijn ‘oude werk’ weer op te pakken. Zo zijn we nog steeds van plan om mensen en gezinnen hier te ontvangen en hen een stukje begeleiding te geven in ontwikkelprocessen. Maar nu de wereldse maatregelen ons dwingen naar alternatieven te zoeken dacht ik steeds vaker na over online coaching. Het ziet er voorlopig niet naar uit dat de afstand tussen mensen opgeheven gaat worden, dus was een ontmoeting met een vrouw, die online psycholoog is, de aanzet om er nu daadwerkelijk werk van te maken. Inmiddels is mijn nieuwe website in de maak en werk ik nog aan een Duitse en Engelse vertaling van de teksten aangezien er hier ook werk genoeg is, maar de meesten mensen geen Nederlands spreken.
Sinds een paar weken coach ik een gezin hier in de buurt en dat geeft ontzettend veel voldoening en energie.
De bouw van de yurt ligt al geruime tijd stil. Dat is niet vrijwillig, maar we worden vooral gedwongen door de weersomstandigheden. Ondertussen zien we onze mooie De Waard tent steeds meer aftakelen. De stormen hebben al voor 3 gaten gezorgd en ook het tentdoek zit inmiddels vol met schimmel. De extra tent heeft het een hele tijd vol gehouden maar is nu zo lek als een zeef. Binnen heeft Paul een zeil gespannen zodat onze kratjes met kleding tenminste droog blijven.
De muizen hebben het wel erg naar hun zin. Zelfs overdag horen we ze knabbelen en scharrelen.
En ondanks alle misère hebben we het goed met elkaar, genieten we van ons plekje en houden we de moed erin.
Mocht je belangstelling hebben in mijn werk als coach, neem dan eens een kijkje op mijn website. Reclame maken mag ook!
Portugal is Portugal niet wanneer alle kroegjes op iedere hoek van de straat gesloten zijn. De kroeg, meestal een zeer eenvoudige ruimte met een bar en een espresso apparaat òp en sterke drankjes ònder de toonbank, is dè plek om mensen te ontmoeten en te leren kennen. Het is ook de plek waar je moet zijn voor een nieuwe gastank of een stuk grond dat je graag wilt kopen. Kortom, de kroeg is hier nog een zeer essentieel onderdeel van de samenleving. Onze kinderen waren het al helemaal gewend om bij ieder uitje op de terugweg te vragen of we de kroeg nog in gingen. Even een oer pittig minuscuul kopje koffie naar binnen werken, ons gezicht laten zien en ondertussen ons bekwamen in de Portugese taal.
Maar sinds de komst van het Corona virus ging de wereld op slot, zo ook alle kroegen in dit mooie land. We merken concreet niet zo veel van alle Corona perikelen, behalve dat we de supermarkt niet meer in mogen zonder mondkapje. En aangezien wij te gast zijn in dit land en we ons netjes aan de regels willen houden, binden ook wij ons zo’n adembenemend ding voor de mond en stappen wij, naar zuurstof snakkend, door de winkel. Nee, alle gekheid op een stokje, het is niet prettig maar uit respect voor iedereen houden wij ons aan de meeste voorgeschreven regels.
Wat we de afgelopen maanden wel hebben waargenomen is een gigantische verschuiving in de vrijheden van de mens. Maar ook een deling in de maatschappij van mensen die allemaal een andere kijk en visie op het hele Corona verhaal hebben. Wanneer je je uitspreekt tegen de gevestigde orde wordt het spannend. Ofwel is er herkenning ofwel stuit je op een muur van boosheid en wordt je direct als complotdenker bestempeld.
Hoe wij erover denken maakt in die zin ook niet uit. Het gaat er niet om of we het stempel complotdenker dragen maar we vinden wel dat een andere, kritische zienswijze er ook mag zijn. Niet alleen bij ons, maar ook bij een ander. Een mens heeft de vrijheid om datgene wat innerlijk bij hem/haar leeft uit te spreken. Niet alleen binnen het onderwerp Corona, maar op vele andere gebieden ook.
We wonen sinds september op ons eigen landje, de Happy Mountain zoals we deze plek noemen. Hoe die naam ontstaan is weten we eigenlijk niet zo precies maar dat we ons hier heel happy voelen staat vast. Officieel heet het Camachos. Vanaf deze plek kun je het dorpje Camachos, dat bestaat uit een paar oude huisjes en schuurtjes en heel veel geiten en schapen, zien liggen. ‘s Morgens vroeg, als de zon net opkomt, is er in deze tijd van het jaar vaak een hele deken van mist dat het landschap verandert in een soort zee met eilandjes. Prachtig om naar te kijken. Onze haan, Harm, (je weet wel, van dat liedje over die boer) kraait er naar hartelust op los en geen buurman of vrouw die er last van heeft. We wonen hier heerlijk. Nog steeds in tenten, altijd buiten, weer of geen weer. We moeten wel eerlijk toegeven dat we gehoopt hadden nu al lekker in onze zelfgemaakte yurt te wonen. Door allerlei omstandigheden is het echter nog niet zover en sliepen we vorige week bij -5 ook gewoon in de daktenten.
Nu het buitenlandse toerisme helemaal is ingestort, en wij er ook niet op rekenen dat het aankomende zomer beter wordt, hebben we besloten om met de verkoop van yurts een deel van onze inkomsten te gaan genereren. De Portugezen die in Lissabon wonen blijken graag in deze regio op vakantie te gaan in ‘basic’ onderkomens. Aangezien er hier genoeg buitenlanders zijn die iets willen verhuren is de vraag naar yurts redelijk groot.
En nu Portugal wederom in lockdown is, waarbij de scholen nog wel open zijn, is de vraag naar activiteiten voor kinderen enorm toegenomen. Afgelopen zaterdag hadden we een leuke bijeenkomst met ouders en kinderen die zeer enthousiast waren over het project Earthchild wat we gaan aanbieden. Deze week al gaan we met twee groepen kinderen aan het werk, hier op ons terrein.
De regel is hier dat er 5 mensen op 100m2 mogen verblijven. Ons stuk grond is 3 hectare èn in de buitenlucht dus we durven het wel aan om hier wat kinderen te ontvangen. De afgelopen twee weken hebben we hard gewerkt aan het bouwen van een tipi met eucalyptus bomen uit ons bosje en een paar lappen jute eromheen. Daar maken we inmiddels zelf ook graag gebruik van omdat we daarbinnen lekker vuur kunnen maken.
Ook is er een coaching/ begeleidings vraag gekomen waar ik enthousiast mee begonnen ben. Veelal gebeurd dit nu online, niet ideaal maar wel mogelijk.
Het is fijn om nieuwe mensen te ontmoeten en vrienden te maken. Ook voor onze jongens die het heerlijk vinden om met andere kinderen om te gaan. Veelal zijn dit zelf ook buitenlandse kinderen en wordt er onderling engels gesproken.
Zo langzamerhand beginnen wij ons hier te settelen en krijgen de dingen hun vorm.
Nu we alweer 3 jaar op Europese bodem terug zijn is het ook eindelijk gelukt om ons reisverhaal over onze reis door Afrika helemaal op papier te zetten. Het is een mooi persoonlijk geheel geworden met spannende avonturen, ontroerende , mooie en moeilijke momenten en veel foto’s.
Het is te koop als e-book voor € 17,50.
Mocht je belangstelling hebben dan kun je mij een berichtje sturen met je e-mailadres en dan stuur ik het met We transfer naar je op. Pas als je het boek in goede orde ontvangen hebt kun je het bedrag naar ons overmaken. ( ons e-mailadres: backtoafrica.jambo@gmail.com)
Naast deze blog zijn wij regelmatig te volgen op YouTube! Onze vriend en editor Nico ( FilmOns) ,die tijdens onze Afrika reis ook de filmpjes maakte, maakt ze nu weer voor ons!
Ze zijn te zien op ons YouTube kanaal: bewust anders.
Het zijn vreemde tijden, ook hier in Portugal. Het Corona virus houdt de wereld in zijn greep en de mensen in hun huizen. Alle plannen die er wereldwijd gemaakt zijn moeten worden veranderd, zo ook de onze.
We hadden het zo mooi bedacht allemaal. We kopen een stukje grond, brengen de bus naar Nederland, verkopen hem en gaan dan als een speer aan de slag om aankomende zomer al de eerste mensen op ons landje te kunnen ontvangen. Zoals jullie wellicht gehoord hebben in ons laatste vlog filmpje, hebben we de koop nog steeds niet officieel rond kunnen maken. De kleinzoon van de eigenaresse moet ook ondertekenen bij de overdracht maar vooralsnog wil hij niet met het openbaar vervoer deze kant op komen i.v.m het Corona virus. We hebben met de makelaar afgesproken dat we het dus nog maar even afwachten. Er zit niets anders op.
Gelukkig mogen we al wel op het stuk grond aan de slag. We zijn druk bezig om een moestuin aan te leggen en heel veel bramenstruiken weg te halen. Dat geeft ruimte om op die plek straks een piepklein meertje te gaan maken en fruitbomen te planten. De gewassen in de bakken die we al gezaaid hebben moeten eerdaags de grond in dus we gaan regelmatig naar de ‘Happy Mountain’ om een paar uur hard te werken. We hebben er nog niet geslapen. De afgelopen weken was het erg regenachtig weer met harde wind. We durfden het met onze daktenten niet aan om boven op de berg in de volle wind te gaan staan. Daarom rijden we nu regelmatig op en neer. Zodra het weer een beetje opgeknapt is nemen we een lading water mee en zullen we een aantal nachten op de berg blijven.We verheugen ons op de sterrenhemel die daar onbeschrijfelijk mooi moet zijn.
We zijn enorm dankbaar dat het met hulp van anderen mogelijk is geworden om voor dit stukje aarde te gaan zorgen. We zijn in ieder geval vol enthousiasme begonnen om deze plek om te toveren in een klein paradijs met een fantastisch uitzicht!
En verder nemen we de tijd voor onze jongens, geven we thuisonderwijs en werkt Paul twee uur per dag voor Esta en Nils om op deze plek te mogen verblijven.
Daarnaast zijn we bezig om met aandacht en bewustzijn in het hier en nu te leven. Het hele Corona gebeuren brengt in die zin ook wat goeds met zich mee. Het leven staat stil, de dingen die we gedacht hadden te kunnen doen moeten wachten of gaan helemaal niet door. Het heeft ons wakker geschud in hoe we door al het vooruit denken vergaten met aandacht in het hier en nu te zijn en te blijven.
Ook zijn we nog meer naar binnen gekeerd en hebben we het besluit genomen om alles wat we tot nu hebben geleerd, gedacht en geloofd eens stukje bij beetje los te laten en dingen opnieuw te onderzoeken. We zijn feitelijk op zoek gegaan naar ons soevereine oorspronkelijke wezen dat niet onze persoonlijkheid is. We zijn aan het ontdekken wie we in wezen zijn en hoe we die autonome kracht in ons dagelijks leven èn in de ontmoeting met anderen kunnen gaan gebruiken.
Nu onze reis door de wereld ten einde is gekomen gaan we verder met de reis in onszelf. En die is minstens net zo mooi.
We realiseren ons goed dat de situatie hier totaal anders is dan in Nederland en elders op de wereld. De Portugezen die wij ontmoeten leven hun leven net als anders en laten geen angst of paniek blijken. Ook wij voelen totaal geen angst en zijn vol vertrouwen.
Het doet ons pijn om te horen en te zien hoe enorm de beperkingen in delen van de wereld zijn en dat de gevolgen voor velen groot zijn. Zo is de situatie in Nepal, waar wij vorig jaar verbleven, zo slecht dat onze vrienden daar met man en macht proberen voedselpakketten uit te delen aan gezinnen. Aangezien de import uit India helemaal stil ligt, de prijzen enorm omhoog gaan en mensen simpelweg geen eten meer hebben is er nu dringend hulp nodig. ( Kijk voor meer info op Diyo Nepal).
Natuurlijk is Nepal niet de enige plek waar de gevolgen van dit virus desastreuze gevolgen gaat hebben. De wereld wordt in zijn geheel geteisterd maar ook wakker geschud.
We hebben ons afgevraagd of het nog wel gepast is om in deze tijd vrolijke filmpjes te verspreiden. We hebben besloten dat wel te blijven doen.
Onderstaand een (door Google vertaalde) tekst van een Hopi indiaan.
‘Dit moment dat de mensheid nu doormaakt, kan worden gezien als een portaal en als een gat. De beslissing om in het gat te vallen of door het portaal te gaan is aan jou. Als je het probleem betreurt en het nieuws 24 uur per dag consumeert, met weinig energie, altijd nerveus, met pessimisme, zul je in het gat vallen. Maar als je van deze gelegenheid gebruik maakt om naar jezelf te kijken, leven en dood te heroverwegen, voor jezelf en anderen te zorgen, loop je door het portaal. Verbind je met het centrale lichaam van je spirituele huis. Verbind je met de egregor van je spirituele huis. Lichaam, huis, spiritueel huis, dit is allemaal synoniem, dwz hetzelfde. Wanneer je zorg draagt voor het één, zorg je ook voor al het andere. Verlies de spirituele dimensie van deze crisis niet, zie eruit als de adelaar, die van boven alles ziet, breder ziet. Er is een sociale kwestie in deze crisis, maar er is ook een spirituele eis. De twee gaan hand in hand. Maar zonder de spirituele dimensie vervallen we in pessimisme en gebrek aan betekenis. Je was klaar om deze crisis te overwinnen. Pak je gereedschapskist en gebruik alle gereedschappen die je tot je beschikking hebt. Ontdek verzet bij inheemse en Afrikaanse mensen: we zijn en worden altijd uitgeroeid. Maar we zijn nog steeds niet gestopt met zingen, dansen, een vuur aansteken en plezier maken. Voel je niet slecht omdat je gelukkig bent in deze moeilijke tijd. Je helpt helemaal niet door verdrietig en zonder energie te zijn. Het helpt als er nu goede dingen uit het universum komen. Het is door vreugde dat je weerstand biedt.
Ook wanneer de storm voorbij is, zul je erg belangrijk zijn bij het opnieuw opbouwen van deze nieuwe wereld. Je moet sterk en krachtig zijn. En om die reden is er geen andere manier dan een mooie, gelukkige en heldere vibratie te behouden. Dit heeft niets te maken met vervreemding. Dit is geen verzetsstrategie. In het sjamanisme is er een overgangsrite genaamd vision quest. Breng een paar dagen alleen door in het bos, geen water, geen eten, geen bescherming. Wanneer je dit portaal oversteekt, krijg je een nieuwe kijk op de wereld, omdat je geconfronteerd werd met je angsten, je moeilijkheden … Dit wordt je gevraagd. Welke wereld wil je voor jezelf bouwen? Voor nu is dit wat je kunt doen: sereniteit in de storm.
Kalmeer. Goede dingen stralen uit, wat je nu uitstraalt is het belangrijkste. En zing, dans, weersta door middel van kunst, vreugde, geloof ( in je eigen kracht) en liefde.
De maanden zijn voorbij gevlogen sinds we Spanje verlieten en naar Portugal zijn gegaan.Na vrijwilligerswerk te hebben gedaan in midden Portugal zijn we naar het Zuiden afgezakt. Daar kenden we Nederlanders die hier een stuk grond hebben gekocht. Via hen staan we nu al een aantal maanden op het terrein van Esta en Nils. Een Duits stel dat wat verhuur mogelijkheden biedt en een kleinschalige camping heeft. In ruil voor 2 uur werk per dag mogen we tot eind maart een grote caravan gebruiken en hier verblijven.
Vanaf het eerste moment dat we in deze regio verbleven voelden we ons er thuis. Het is een ruig gebied met de prachtige Zuid West kust van Portugal dichtbij. We besloten dan ook om hier te blijven en op zoek te gaan naar een stukje grond waar we ons kunnen gaan settelen en waar we onze dromen kunnen gaan verwezenlijken. Inmiddels lijkt het er op dat we een prachtig stukje grond gevonden hebben! Het ligt boven op een berg met een fantastisch uitzicht, niet ver van zee en voorzieningen. Een heel geschikte plek om ook mensen te gaan ontvangen. De aankoop procedure is gestart en het is nu nog even afwachten of we alle formaliteiten rond gaan krijgen.
Omdat veel mensen het leuk vinden om op de hoogte te blijven van wat we doen hebben we besloten ook een vlog te gaan bijhouden. Geen schriftelijk verslag dus maar een verslag in beelden! Vanaf vandaag is het eerste filmpje online te bekijken. Ook hebben we de naam van deze website aangepast en zijn de Vrije vogels gevlogen.
Mocht je het nou leuk vinden om onze vlog te volgen, abonneer je dan gratis en vrijblijvend op ons YouTube kanaal.
Ook via deze blog zullen we proberen jullie op de hoogte te houden!
Steeds opnieuw ontdekken we hoe belangrijk het is om je hart te blijven volgen. Soms neemt het verstand het echter iets te veel van je over en kom je er pas later achter dat je niet de goede weg bent ingeslagen.
Die conclusie hebben wij getrokken na het plaatsen van onze crowdfundingsactie. De noodzaak om een actie uit te zetten voelen we nog steeds, alleen lag de inhoud ervan veel dichter bij onszelf dan we dachten. We staan op een cruciaal punt in ons leven. Een punt waar we moeten kiezen hoe we ons leven verder vorm gaan geven. Dat we niet naar Nederland willen terug keren was al eerder duidelijk. Ondanks dat we familie en vrienden moeten missen en zij ons. Dat we onze jongens verder zelf willen blijven begeleiden in hun ontwikkeling ook. Maar na een zomer op een camping, met veel leuke mensen en kinderen om ons heen, is het ons duidelijk geworden dat we ons niet terug willen trekken in de eenzaamheid. Dat is voor onze kinderen, maar ook voor onszelf niet gezond. Als je Paul vraagt wat hij de rest van zijn leven wil doen is dat bezig zijn met bomen, planten en dieren, leven in de natuur. Dat past niet alleen bij Paul, maar bij ons allemaal. Als je mij vraagt wat ik daarnaast nog zou willen doen, is dat werken met kinderen en ouders. Mijn hart ligt echt in het begeleiden van kinderen, al dan niet met een beperking. Wanneer we onze kinderen vragen wat zij het liefste zouden willen is dat wonen in de natuur, met dieren om zich heen, en ruimte om creatief en ontdekkend bezig te zijn. Maar ook kunnen spelen met andere kinderen.
En dat is precies van waaruit we onze actie nu hebben uitgezet.
In samenwerking met Stibco, een Stichting ter Bevordering van de Cognitieve Ontwikkeling hebben zijn wij een nieuwe actie begonnen die aansluit bij onze kwaliteiten.
We zien deze oproep echt als een laatste kans om van onze droom ons levenswerk te maken. En daarmee geven we niet alleen onszelf en onze kinderen, maar ook andere kinderen en hun ouders een geweldige toekomst.
Wij willen jullie vragen om deze actie zoveel mogelijk te delen. Daarmee helpen jullie ons om meer mensen te bereiken. Alvast heel veel dank daarvoor!
Omdat ons persoonlijke verhaal erg aansluit bij het werk wat we willen gaan doen hebben we er een E-book over geschreven. Dat gaat niet over onze reis door Afrika, dat boek komt nog, maar wel over de zoektocht in het onderwijs met onze kinderen. Wanneer mensen € 15,- of meer doneren schenken wij hen, indien gewenst, dit boek. Daarvoor dienen zij zich eerst in te schrijven op deze blog, ( i.v.m. hun mailadres). Aangezien het feit dat jullie al aangemeld zijn vragen wij jullie om, na het doneren, via deze site een berichtje te sturen wanneer je belangstelling hebt voor dit E-book.
Daar sta ik dan, het is half zes in de ochtend, ik ben net mijn daktentje uitgekropen en sta nu met mijn blote voeten op de aarde naar een prachtige sterrenhemel te kijken. Er zouden deze dagen extra veel vallende sterren moeten zijn en dat klopt! Ik sta er nog maar net en zie er al twee. Het eerste cadeautje van de dag is alweer binnen!
In de minuten die volgen ben ik verrast door al het moois dat ik naar beneden zie vallen. Ik wens me een slag in de rondte en visualiseer dat mijn hele gezinnetje naast me staat en met mij mee wenst. Zij liggen nog heerlijk te ronken boven op het dak van de brandweerbus. Ons huis op wielen, die ons al op zoveel mooie en fijne plekken heeft gebracht.
En terwijl ik naar de hemel staar, en als een soort mantra steeds dezelfde wens herhaal bij iedere vallende ster, realiseer ik mij dat het alweer twee jaar geleden is dat wij ons huis verkochten.
Het moment dat wij de sleutel aan de nieuwe eigenaar mochten overdragen zullen we nooit vergeten. Het eerste gevoel van vrijheid was in ons geboren. Wat een verademing! We hoefden er niet meer voor te zorgen, niet fysiek en niet financieel. Er ontstond een zee van ruimte. Ruimte in onszelf om op zoek te kunnen gaan naar wie we werkelijk zijn en wat we daadwerkelijk willen in ons leven.
We zijn bijna twee jaar verder. We zijn gelukkig en dankbaar voor de prachtige ervaringen die we hebben kunnen opdoen. We zijn enorm gegroeid, niet alleen fysiek, maar ook als mens. Zelfs als we in de spiegel kijken zien we vijf totaal andere mensen dan twee jaar geleden. Het beeld van wat wij in en met ons leven willen is steeds duidelijker geworden.
Wat als een kleine kiem al in ons aanwezig was, is uitgegroeid tot een helder plan. We zijn er klaar voor om ons leven met anderen te delen.
En daar zijn we weer terug bij die prachtige sterrenhemel boven mij.
Als een soort mantra herhaal ik steeds dezelfde wens bij iedere ster die naast mij neervalt: ‘geef ons de mogelijkheid om andere mensen die zoekende zijn bij de hand te nemen. Laat ons een klein paradijs op aarde creëren waar mensen, jong en oud, zich geborgen kunnen voelen en kunnen ervaren wat innerlijke vrijheid betekent. Waar we kunnen zaaien en oogsten en de oogst kunnen delen met mensen die daar behoefte aan hebben.’
De tijd is er rijp voor. De brandweerbus heeft zijn werk gedaan.
We verheugen ons op een toekomst in Zuid West Europa waar we op een eigen stuk grond met mensen aan de slag willen gaan. Mensen die zoekende zijn, zich niet staande weten te houden in deze maatschappij, en die, net als wij, zichzelf willen vinden.
Want, alleen als je jezelf begrijpt en met jezelf in het reine bent- in dat wat je bent en als degene die je bent geworden- zul je grip krijgen op je huidige leven.
Wij zijn daarom een actie gestart om dit voor elkaar te krijgen.
Daarnaast zijn we alvast begonnen met het coachen / begeleiden van mensen. Niet alleen telefonisch, maar nu tijdelijk ook op een prachtige locatie in Sax, niet ver van Alicante in Spanje. Meer informatie vind je op deze website.
Grote veranderingen dus waar we jou van op de hoogte wilden brengen!
Bewust anders 