English below!

Ik zie ons nog zitten, die avond in december 2017. We zaten op de bank, klaar om het acht uur journaal aan te doen, een film te kijken en daarna naar bed te gaan. Toch ging het deze avond anders. We deden de TV niet aan maar vroegen voor de zoveelste keer aan elkaar wat we nou eigenlijk ècht wilden. Het antwoord was simpel: ‘weg uit Nederland, de kinderen de wereld laten zien en hen laten leren van het leven zelf’.

Paul werkte als projectleider in de bouw maar had het er al jaren niet meer naar zijn zin. Sterker nog, hij droomde ervan om iets heel anders te gaan doen maar voelde zich zo verantwoordelijk als kostwinnaar voor zijn gezin dat hij maar door bleef gaan en door bleef gaan totdat hij steeds meer in een burn-out terecht kwam. Ik ( wendy) werkte parttime vanuit een eigen praktijk met ouders en kinderen en gaf daarnaast nog les op het ( staatsvrije) schooltje van onze kinderen. Dat was met name nodig omdat het daar helemaal niet goed ging met onze kinderen. Zij pasten zo niet in het systeem, en zelfs ook niet in een alternatief schoolsysteem, dat één van onze kinderen dreigde thuis te komen zitten. Hij was depressief, was al zijn zelfvertrouwen kwijt en wilde niet meer leven. Dat was het moment waarop we besloten dat er niets of niemand meer was die ons nog kon tegenhouden om te gaan doen wat we al jaren wilden gaan doen.

We stapten uit alle systemen die voor ons voelden als een gevangenis. We verkochten zo’n beetje alles wat we hadden, haalden onze kinderen van school, zegden onze banen op en kochten een oude brandweerbus met twee daktenten op het dak. Negen maanden trokken we door zuid oost Afrika. We leefden in en met de natuur, hadden geweldige ontmoetingen, kwamen tot rust en tot onszelf.

Na ons Afrika avontuur verbleven we een maand of drie op een geitenboerderij in Winterswijk waar we leerden melken en kaasmaken. We wisten niet waar we heen wilden gaan maar wel dat we niet meer terug wilden in het geijkte systeem. Een vraag van een goede vriendin bracht ons uiteindelijk naar Nepal waar we een half jaar vrijwilligerswerk deden op een vrijeschool en een bio-dynamische boerderij, en waar we een bijdrage leverden aan het opzetten voor een nieuwe school voor weeskinderen.

Bij terugkomst in Nederland wisten we één ding heel zeker. We wilden zo snel mogelijk het land weer uit. Na een periode van vrijwilligerswerk in zowel Spanje als Portugal besloten we onze droom te verwezenlijken en een stukje grond te kopen in het zuid westen van Portugal.

Onze kinderen leren op de manier waarop zij willen leren. We betrekken hen bij het werken in de moestuin, leren hen koken en omgaan met gereedschappen, reiken hen uitdagingen en basisvaardigheden aan op een manier die past bij hèn. We bouwden gezamenlijk onze eigen yurt en leven nog iedere dag in en met de natuur. Ons leven is simpel. Er is geen ‘gewone’ kraan, geen uitgebreide stroomvoorziening en we maken gebruik van een compost toilet. Toch zijn we hier meer dan gelukkig. We leven weer en worden niet langer geleefd. We poetsen onze tanden onder een prachtige sterrenhemel, luisteren naar de uilen in de nacht en nemen regelmatig een duik in de ruige maar heerlijke Atlantische oceaan of het stuwmeer. Gewoon, omdat het kan.

Onze visie

We zijn ervan overtuigd dat de wereld toe is aan herziening van alle vaste systemen. Maar ook dat de mens weer meer mag terugkeren naar zichzelf en naar de basis. Durf weer te gaan leven vanuit je gevoel op een manier die past bij jou.

Als je ons zou kennen zou je weten dat:

• Paul en Wendy elkaar in Afrika hebben leren kennen.
• We ons eerste jaar in Portugal in tenten woonden.
• Onze kinderen het hele jaar door op blote voeten lopen.
• We niet rijk, maar wel gelukkig zijn!

English

I can still see us, that evening in December 2017. We were sitting on the sofa, ready to turn on the eight o’clock news, watch a film and then go to bed. Yet this evening things went differently. We didn’t switch on the TV but asked each other for the umpteenth time what we really wanted. The answer was simple: ‘get out of the Netherlands, show the children the world and let them learn from life itself’.
Paul worked as a project manager in the construction industry but had not been happy there for years. In fact, he dreamed of doing something completely different but felt so responsible as the breadwinner for his family that he just kept going and going until he increasingly ended up in a burn-out. I (Wendy) worked part-time from a private practice with parents and children and also taught at the (state-free) school of our children. This was particularly necessary because things were not going well for our children there. They did not fit into the system, nor even into an alternative school system, so much so that one of our children was in danger of having to stay at home. He was depressed, had lost all his self-confidence and no longer wanted to live. That was the moment when we decided that nothing and nobody could stop us from doing what we had wanted to do for years.

We got out of all the systems that felt like a prison to us. We sold pretty much everything we owned, took our kids out of school, quit our jobs and bought an old fire truck with two rooftop tents on it. We travelled through South East Africa for nine months. We lived in and with nature, had great encounters, and found peace and quiet.

After our African adventure, we stayed for about three months at a goat farm in Winterswijk where we learned to milk and make cheese. We did not know where we wanted to go, but we did know that we did not want to go back into the usual system. A question from a good friend eventually brought us to Nepal where we did voluntary work for six months at a Waldorf school and a bio-dynamic farm, and where we contributed to setting up a new school for orphans.
When we returned to the Netherlands, we knew one thing for sure. We wanted to leave the country as soon as possible. After a period of voluntary work in both Spain and Portugal, we decided to realise our dream and buy a piece of land in the south-west of Portugal.

Our children learn the way they want to learn. We involve them in working in the vegetable garden, teach them how to cook and use tools, provide them with challenges and basic skills in a way that suits them. We built our own yurt together and still live in and with nature every day. Our life is simple. There is no ‘ordinary’ tap, no extensive power supply and we use a compost toilet. Yet we are more than happy here. We live again and are no longer lived. We brush our teeth under a beautiful starry sky, listen to the owls in the night and regularly take a dive in the rough but lovely Atlantic Ocean or the reservoir. Just because we can.

We are convinced that the world needs a revision of all fixed systems. But also that people may return to themselves and to the basics. Dare to live from your feelings again in a way that suits you.

If you knew us, you would know that:
– Paul and Wendy met in Africa.
– We lived in tents for our first year in Portugal.
-Our children walk barefoot all year round.
-We are not rich, but we are happy!