Een zaaier ging uit om te zaaien…

Een zaaier ging uit om te zaaien
Hij zaaide zo wijd als de wind
Zo wijd als de winden waaien
Waar niemand zijn oorsprong vindt

Een deel van het zaad ging verloren
Een deel van het zaad werd graan
Maar niemand weet van tevoren
De wegen die het zaad zal gaan.

Tekst: W.Barnard

‘ Veranderen is groeien’ schreef Confucius al eeuwen geleden.
En dat geldt zeker ook voor ons. Tijdens onze reis door Afrika ontdekten we steeds meer, dat niet alleen het onderwijssysteem in Nederland weerstand bij ons op riep maar ook, dat we ons een ander mens voelden nu we volledig vrij waren van alles. Vrij van spullen, bezittingen, vrij om ons leven vorm te geven zoals wij dat willen , zonder commentaar of oordelen van anderen. Vrij om in onze eigen stroom van het leven te staan en keuzes te maken.
Inmiddels is het zo’n anderhalf jaar geleden dat wij uit Nederland vertrokken. In die tijd hebben wij beter leren begrijpen waarom onze kinderen niet gedijen en gelukkig zijn in het onderwijssysteem. ( Daarover een andere keer meer). Ook is het beeld van wat we als gezin voor de toekomst willen steeds duidelijker geworden.
We zijn niet zo naïef om te denken, dat we de volledige vrijheid die we nu nog hebben, kunnen behouden. Ook weten we dondersgoed dat er geld nodig is om te voorzien in bepaalde basisbehoeften. En om geld te verdienen moet je nu eenmaal werk verrichten.
Daar hebben we ook niets op tegen. Sterker nog, we zouden dolgraag weer aan het werk willen op een manier, die niet alleen in onze eigen behoeften voorziet maar ook in de behoefte van anderen en zelfs in de behoefte van onze aarde.
Zelfvoorzienend zijn betekent, dat je zoveel mogelijk je eigen voedsel verbouwd, je zo min mogelijk gebruik maakt van fossiele brandstoffen. Voor ons zou het betekenen dat we zoveel mogelijk biologisch dynamisch zouden willen werken en gebruik zouden willen maken van permacultuur. Daarnaast willen we ons niet afzonderen in de eenzaamheid en op ons eigen eilandje zitten maar de producten die we maken ook willen delen met anderen.
En dat zien we ons niet in Nederland doen. Een warmer klimaat biedt andere mogelijkheden wat betreft de gewassen en bomen die je verbouwd.
Ook zouden we onze eigen kwaliteiten willen gebruiken in ons werk met anderen.

De wens die we twee jaar geleden hadden, om alles los te laten en naar Afrika te gaan, kwam natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen. Jaren hadden we ons leven vorm gegeven zoals het gebruikelijk en misschien ook wel gewenst is.
Het bezitten van een eigen huis, auto enz. maakt, dat je moet werken om het te kunnen behouden. Wanneer je kinderen op de wereld zet wordt er van je verwacht dat je ze op een bepaalde leeftijd naar school brengt zodat ze later als ‘volwaardige’ burgers een plek kunnen vinden in de maatschappij.
Naarmate de tijd verstreek en wij deel uit maakten van deze maatschappij ,voelden we ons steeds meer in een keurslijf zitten. We hadden niet het idee dat we de vrijheid zouden hebben om onze eigen keuzes te maken. En dat had vooral te maken met de leerplicht die onze kinderen was opgelegd. Ongetwijfeld zijn er heel veel kinderen die goed gedijen bij de vorm van onderwijs zoals die in Nederland aangeboden wordt. Maar wat als je ziet dat jouw kinderen daar helemaal niet in gedijen? En wat als je merkt dat je zelf steeds meer weerstand ontwikkeld tegen dit systeem en alle regels die ons worden opgelegd?
Voor ons kwamen een aantal dingen samen die ons deed besluiten om helemaal uit dat systeem te stappen en onze eigen weg te gaan.

Leven in waarachtigheid

Tja, nu vraag je je misschien af waarom we dit allemaal zo nodig willen?
We zien steeds meer om ons heen dat materialisme en egoïsme toenemen. Maar ook dat veel jonge mensen in de bloei van hun leven al burn out zijn. We zien op social media dat er mensen zijn die een filmpje maken van zichzelf terwijl zij online met anderen een spel spelen in een virtuele wereld, op die manier ‘in contact’ zijn en dat deze filmpjes blijkbaar enorm populair zijn. Het valt ons steeds meer op dat mensen elkaar nauwelijks nog echt ontmoeten , tegenover elkaar aan tafel zitten, beiden verdiept in hun telefoon.
Het zijn waarnemingen die ons aan het denken hebben gezet en de vraag hebben opgeleverd of wij dat willen voor onze kinderen en voor onszelf.
Het antwoord is nee. We hebben voor onszelf de keuze gemaakt dat we niet op die manier willen leven.
We wensen voor onze kinderen dat zij autonome vrije mensen worden die creatief zijn in hun denken en doen, die onbevangen een ander mens kunnen ontmoeten, die kennis hebben van de wereld, het leven en daarnaar kunnen handelen.Mensen die zorg kunnen dragen voor hetgeen hen omringd.

Ieder mens heeft kwaliteiten en ieder mens heeft dingen die hij of zij nog moet / mag / wil ontwikkelen. Het is een kunst om onbevangen naar iemand of een situatie te kijken. Te leven zonder oordelen is moeilijk omdat iedereen leeft vanuit zijn eigen perspectief. Toch is dat iets wat wij steeds meer proberen te doen.
Waarom?
Omdat we zien dat je pas echt iemand vrij kunt laten als je je eigen oordeel achterwegen laat. Dat betekent voor ons dat je je open stelt voor iemand zoals hij werkelijk is. Dat je respecteert dat iemand de dingen doet op zijn eigen manier èn dat iedereen vrij is om zijn eigen keuzes te maken.
Iemand in zijn waarde laten betekent voor ons dat je iemand niet hindert aan zijn individuele vaardigheden maar dat je probeert hem te stimuleren naar zijn mogelijkheden.
We hopen dit te kunnen voorleven voor onze kinderen.
Dat is niet iets wat we van de ene op de andere dag kunnen. Ook wij zijn in ontwikkeling.

Moringa Oleifera

In Nepal werd ons gevraagd een aantal potjes te vullen met aarde en compost om daar wat in te zaaien. We kregen grote zaden in handen en stopten die zorgvuldig één voor één in de vochtige aarde. De weken daarna gaven we de zaden steeds wat water opdat de aarde niet te droog zou worden. En na enige tijd zagen wij kleine boompjes verschijnen waarvan wij de kracht en mogelijkheden inmiddels goed hadden leren kennen.
Voor ons is de Moringa boom een soort toverboom. Alles is te gebruiken van deze snelgroeiende boom. Wortels, stam, bladeren, zaden en vruchten.
Een stukje informatie:
Moringa is een geneesplant die oorspronkelijk groeit in de tropen en subtropen. Hij kent vele medicinale werkzaamheden en een extreem hoge voedingswaarde. Het is een uitstekende bron van proteïnen, vitaminen, aminozuren, betaqcaroteen en allerlei polyfenolen.
De Moringa wordt ingezet bij: hart en vaatziekten, diabetes, leveraandoeningen, bacterie-infecties, schimmelinfecties, reumatische aandoeningen, bloedarmoede en maagzweren. Verder is het koortsdrijvend, remt het ontstekingen, heeft het antikankerkwaliteiten en verlaagt het de bloeddruk.
Moringa maakt dure supplementen overbodig. Het bevat zoveel voedingsstoffen dat het anemie of bloedarmoede kan genezen. Daarnaast heeft het bewezen dat het atherosclerose of aderverkalking kan tegen gaan. Elke dag Moringathee drinken of poeder gebruiken als voedingssupplement zorgt voor een betere gezondheid.

Doordat wij in Nepal een wat eenzijdig voedingspatroon hadden ontstonden er tekorten in ons eigen systeem. We werden moe en slap. Nadat we de thee van de Moringaboom een paar dagen hadden gedronken knapten we zienderogen op. En toen wisten we nog niet eens wàt we precies dronken. Daar zijn we ons in gaan verdiepen nadat we zelf ervaren hadden dat deze boom een zeer geneeskrachtige werking heeft.
Bij het zaaien van de zaden, bleken er meer zaden dan potjes te zijn. En zo namen wij een bijzondere schat mee terug naar Europa.

Omdat deze boom een goedkoop produceerbaar plantenextract betreft waarop geen patent is aan te vragen, is het voor de farmaceutische industrie niet interessant om hier onderzoek naar te doen. Er valt zo te zeggen geen winst uit te behalen. Wetenschappers hebben wel onderzoek gedaan naar de Moringa maar het ontbreekt hen aan geld om echt te bewijzen dat dit een zeer goed medicinaal product is.

Wij twijfelen er niet aan.
We zien het als een voorrecht om de zaaiers te mogen zijn die dit zaad gaan zaaien, dat we de oogst met anderen mogen delen, net zoals we hopen dat onze kinderen straks mogen oogsten en delen van hetgeen in hun hart geplant is.

2 gedachten over “Een zaaier ging uit om te zaaien…

  1. Iieneke jonkers's avatarIieneke jonkers

    Prachtig geschreven. Wij als gezin voelen en zien exact hetzelfde als dat jullie hebben gezien. Toch blijken gelukkig ook andere schoolsystemen (vergelijkbaar met de groene school in Bali) in nederland te zijn en doordat er ander type ouder/opvoeders mee zijn verbonden onthaast dit enorm. Het zijn nu de natuurmensen, de reizigers dat me enorm inspireert. Nu alleen ons werk nog…..

    Lees enorm graag jullie verhalen mee. Hoe doen de kinderen het? En waar gaan jullie deze prachtige zaden kweken? Is hier al een bestemming voor? Heb wel belang bij de thee.

    Like

    1. indestroom's avatarindestroom Berichtauteur

      Dank je wel voor je reactie! Het is heerlijk als mensen zich herkennen in het verhaal en de moeite nemen om te reageren!
      Wij hebben in NL ook een aantal jaren onze kinderen op een ‘staatsvrije’ Vrije School gehad in de omgeving van Zutphen. Maar toen wij besloten huis en haard te verkopen en naar Afrika te gaan hebben we daar ook afscheid genomen. We hebben er geen moment spijt van gehad en zien onze kinderen alleen maar ontzettend goed gedijen en enorm veel leren.
      We zijn momenteel nog in Spanje maar zouden graag nog terug gaan naar Portugal om dat land verder te onderzoeken als eventueel toekomstig woon land. Waar we gaan zaaien weten we dus nog niet! Maar we blijven naar mogelijkheden zoeken! Die thee die komt er zeker wel!

      Like

Geef een reactie op indestroom Reactie annuleren