Wanneer we in de verte de belletjes horen weten we eigenlijk al hoe laat het is. Maar als er ook een steeds duidelijker wordend geluid van een rokend en knetterend brommertje hoorbaar wordt dan weten we het zeker; de schapen komen eraan! Een gigantische kudde witte en zwarte schapen die blatend voor de oude boer op zijn brommertje uitlopen. Soms neemt hij zijn tractor mee. Dat doet hij op dagen dat de schapen erg ongehoorzaam zijn en ze zich te snel over de velden verspreiden. Glibberend en glijdend stuitert hij dan de steile hellingen af de schapen achterna, vloekend en tierend. En als dat allemaal niet helpt dan stapt hij woedend uit en loopt hij, zo hard zijn oude beentjes hem dragen kunnen, brullend achter zijn schaapjes aan die blatend de verkeerde kant op rennen. Echt, je hebt hier geen Netflix nodig. Je gaat er rustig bij zitten, zonnetje in de rug en genieten maar. Lachen gieren brullen, waarbij we dat laatste meestal aan ons boertje over laten.

Vorige week hadden we een hele week regen. Dat heeft als voordeel dat de kurkeiken eindelijk weer een beetje kunnen bijtanken. Ook de rest van de natuur bloeit helemaal op. Je ziet het letterlijk met de dag groener worden. Frisse, heldergroene grassprietjes waar de schapen zich direct te goed aan doen. Geen wonder dat ze van de week niet te houden waren toen ze door het boertje naar dit gebied werden gebracht. Hij was voorbereid, kwam met de tractor, maar nog voordat het frisse groen bereikt was, was er geen houden meer aan. Op één schaap na. Die weigerde nog 1 stap te zetten. Tot hier en niet verder leek het te willen zeggen. Ik ben er klaar mee. Ga zelf maar achter dat lekkere groen aan, ik vreet wel wat anders. De boer stapte mopperend uit en gaf het schaap een schop(je) onder de kont. ‘Lopen!’ brulde hij ( in het Portugees), maar het schaap bleef stoïcijns staan waar het stond. Pas toen de boer met de rest van de kudde al lang in het dal verdwenen was kwam het beestje weer in beweging. Het zette een paar stappen en dwaalde over de verlaten helling.

Die avond begon het hard te regenen. Niet alleen buiten, maar ook binnen in onze yurt. Tranen stroomden over zijn wangen. Onze jongste kon het beeld van het eenzame schaap maar niet uit zijn hoofd krijgen.Het schaapje dat weigerde nog langer met de kudde mee te lopen en nu helemaal alleen in de regen de nacht door moest brengen. ‘En wat als de vos komt? of de wilde zwijnen?’ Tja, de vos zal het schaap niet in zijn eentje kunnen pakken, maar die wilde zwijnen die hier het land omspitten zijn behoorlijk aan de maat. Onlangs liep er eentje hier op ons landje zijn work-out te doen. Berg op, berg af. (Als hij een wedstrijdje met ons boertje had gehouden had hij het zeer zeker gewonnen. )Twee honden ( die van ons) er hard rennend achteraan. Maar groot dat ie was! Dus ja, die zorgen van ons mannetje waren niet helemaal ongegrond. Gelukkig blaatte het niet en zijn we uiteindelijk toch allemaal in slaap gevallen. De volgende morgen stond het schaapje ongedeerd in het ochtendzonnetje en hoorden we de belletjes van de tientallen soortgenoten langzaam uit het dal naar boven kruipen. Plotseling hoorden we een voor ons nog ander onbekend geluid. Luid geronk in de verte. Jonathan was de eerste die hem zag. Een blauw brommend voertuigje reed in een behoorlijk tempo over het zandpad aan de overkant. Dat de buitenaardsen zich hier op aarde zullen gaan laten zien weten we al, maar dat dat precies hier zou gebeuren was wel een heel spannende ervaring. Starend en vol spanning staarden we naar de overkant tot één van de jongens riep: ‘De schapenboer heeft een upgrade gehad!!!’ En ja hoor, geen ronkende tractor, geen knetterende brommer maar een heuse echte brommobiel kwam over de berg aangereden! Knalblauw is ie. Dat is, denken wij, voor de al wat oudere, slechtziende schapen bedoeld. De herrie is gelijk gebleven maar de kleur is echt een heel stuk beter. Ook voor ons, wanneer we, nog steeds genietend en krom van de lach, naar onze eigen Netflix serie zitten te kijken.

Ons schapenboertje heeft een upgrade gehad. Wij ook. Toevallig hadden we eerder die week al geconstateerd dat leven in een yurt in de winter wel een echte upgrade is in ons bestaan. Daar zijn we echt heel blij mee. En ondanks dat het lijkt of de wereld bezig is met zijn downgrade, en de mensheid zich lijkt op te splitsen in volgzame en eigenwijze schapen, is er weer een nieuw jaar begonnen.

We stonden gisteravond in het pikkedonker op het strand. Alleen met de sterren en het gebulder van de zee. De jongens in de zwembroeken in het zand, bouwend aan een dam. Op deze laatste dag van het jaar 2021 brulden wij ook. Naar de wilde zee, die meters hoge golven op de rotsen kapot liet slaan. We brulden alle frustraties, zorgen, verdriet, blijdschap en geluk eruit. Dat kan hier. Zo ’s avonds, in het pikkedonker op een verlaten strand. En terwijl ik mijn hoofd ophief naar de sterren boven mij, zag ik ineens het beeld van dat eenzame schaap, dat er bewust voor koos om het anders te doen. En er gleed een glimlach over mijn gezicht.

Wij wensen iedereen een heel mooi nieuw jaar toe!