‘Wauw’, wat leiden jullie een fantastisch leven!’

‘Ja, dat vinden wij zelf ook!’

‘ Tja, wij dromen ook van zo’n zelfde leven. Een stukje grond, een stromend riviertje of een meertje, een eenvoudig huisje, misschien van stro en leem, lekker in de natuur, homeschooling voor de kinderen, los van alle systemen…’

Het is even stil.

‘Dan moet ik je helaas teleurstellen’, zeg ik voorzichtig.

De persoon tegenover mij kijkt me vragend aan.

‘Weet je’, zeg ik, er zijn momenteel heel veel mensen in Nederland die op zoek zijn naar een ‘ander’ leven. Mensen die terug willen naar de basis, zelfvoorzienend willen zijn en zich meer willen verbinden met de natuur. En dat is ontzettend mooi ( en nodig). Maar heel veel mensen denken, dat als je daar eenmaal voor kiest, en je dan stappen gaat zetten, je binnen mum van tijd dat leven leeft waar je van droomt. Wij zijn nu twee jaar verder en we leven nog lang niet het leven waar we van droomden toen we dit landje kochten.’

‘Zo simpel is het helaas niet.’

‘Er zijn genoeg mensen die denken dat wij een luizenleventje leiden. Die hebben het idee dat we ’s morgens lekker uitslapen, (we hoeven immers niet naar een baas), dan op ons dooie gemakje ontbijten in de zon en vervolgens een beetje lopen happy te wezen op onze Happy Mountain.

‘Niets is minder waar. Het is hard werken, bij tijd en wijle ook echt afzien en je moet ongelooflijk flexibel zijn. En dat moet je je wel goed realiseren voordat je de hele boel in Nederland verkoopt en naar Portugal komt.’

‘Hmmm…’

‘Maar’, zeg ik enthousiast, als je niet lui bent, je wel van een avontuur houdt en je er echt voor wilt gaan, ook als het moeilijk wordt, dan moet je de stap zeker gaan zetten!’

Sinds wij regelmatig gasten ontvangen op ons terrein wordt het ons steeds duidelijker hoe vertekend het beeld is dat mensen bij onze manier van leven hebben. De meeste mensen bezoeken ons omdat zij zelf op zoek zijn naar een stuk grond, of naar de offgrid ervaring. Al deze mensen hebben iets met elkaar gemeen. Zij hebben allemaal een wensenlijst waar geen einde aan komt, alleen zijn zij zich er zelf niet bewust van.

Zij willen een stuk grond met stromend water om zomers in af te kunnen koelen, een waterput voor drinkwater, vruchtbare aarde voor de moestuin, een alternatief onderkomen zoals een huisje van stro en leem, een aansluiting op het stroomnet (of een heel zonnepanelen park), een goede weg ernaartoe, vooral niet te hobbelig en zanderig), een mooi uitzicht, winkels in de buurt en niet te hoge temperaturen. Daarnaast rekenen zij erop dat zij binnen een maand, hooguit twee, een bouwvergunning op tafel hebben liggen om direct te kunnen beginnen met bouwen, en het liefst verdienen zij direct genoeg geld met de yogalessen die zij aanbieden of de vakantiewoningen die zij verhuren.

Ondertussen heb ik onze gast meegenomen naar ons Happy Mountain café. Naast onze yurt is een platform waar we een gezellige zithoek hebben gemaakt. Een oud bed is omgetoverd tot een bank, van een paar rest planken hebben we een tafel getimmerd en dankzij onze naaimachine heb ik van jute een schaduwdoek kunnen maken die deels omhoog blijft hangen met de tentstokken van onze oude De Waard tent.

‘Luister’, zeg ik, terwijl ik een glas water inschenk.

‘Een stuk grond met stromend water is vast nog wel te vinden, maar zeker niet in dit deel van Portugal. Behalve als je een heel groot budget hebt. Bouwen met stro is mooi, maar als er in het hele land nauwelijks stro voor de dieren te krijgen is door de droogte in de winter, dan is het niet eenvoudig om tientallen strobalen te vinden waarmee je je huis kunt bouwen. De oogst van stro ( wat hier hetzelfde is als hooi) kan 1 keer per jaar, en niet om de zoveel weken zoals in Nederland.’

Mijn gast nipt aan zijn glas water en staart in de verte.

Plotseling kijkt hij op.

‘ Maar je kunt toch gewoon naar water laten boren?’

‘Nou, ‘gewoon’ niet.

O jee denk ik bij mezelf. Moet ik hem alweer teleurstellen.

‘Je kunt naar water boren mits je een vergunning krijgt, de vrachtwagen met boor je terrein kan bereiken, en je minstens 10.000 Euro hebt om het geheel te betalen. Het is alleen niet zeker dat ze water vinden, maar je weet ook niet wat de kwaliteit van het water is. Soms is het zilt, soms zit er heel veel ijzer in. Dan moet je gaan werken met filters die ook weer duizenden euro’s kosten en dan weet je nog niet zeker of het uiteindelijk drinkbaar en bruikbaar is.’

‘Wij halen ons water bij een bron. Dat betekent dat je 2 keer per week ruim 2 uur de tijd moet nemen om daar naartoe te rijden, te vullen, en weer naar huis te gaan. Maar ook dat je heel zuinig zult moeten omgaan met je water.’

‘ Waar leven jullie dan eigenlijk van?’

Ik zat al op deze vraag te wachten. Nu helder wordt dat het helemaal niet zo rooskleurig en simpel is als dat mensen zich dit leven voorstellen komen de financiën om de hoek kijken.

‘Paul werkt 2 keer in de week bij mensen in de tuin. Dat is 5 uur per dag. Daarvoor krijgt hij € 10,-/uur. Dat betekent concreet dat dat ook het bedrag is wat wij wekelijks aan eten, benzine, dierenvoer kunnen besteden. Daarnaast ben ik druk bezig om mijn praktijk weer nieuw leven in te blazen en organiseren we dit soort ontmoetingen en workshops voor mensen zoals jij. Maar om mensen hierheen te halen met alle maatregelen e.d is dat nog niet zo eenvoudig. Je hebt officieel nog steeds een test of vaccinatiebewijs nodig om Portugal in te komen en met alle gecancelde vluchten op Schiphol gaan mensen wel drie keer nadenken voordat zij boeken.’

‘Wij leven dus van een paar honderd euro per maand, de ene maand is het meer, de andere maand minder.’

‘Een paar honderd euro???? Jemig, ik dacht echt dat het makkelijker zou zijn….’

‘ Weet je’, zeg ik, leven van een paar honderd euro is inderdaad niet makkelijk. Het betekent dat je keuzes moet maken en dat je soms heel stevig baalt dat dingen niet kunnen en dat je je kinderen niet datgene kunt geven wat je hen graag zou willen geven. Momenteel dromen zij van een pingpongtafel, een eigen telefoon en nog een extra zonnepaneel. Maar dat soort dingen zitten er gewoonweg voorlopig niet in. Dat is niet altijd leuk, maar tegelijkertijd is het een hele goede leerschool en kun je ongelooflijk blij zijn met hele kleine dingen die voor de meeste mensen allang niet meer interessant zijn. Onze kinderen zijn nog steeds heel blij met een nieuwe trui, of nieuwe onderbroeken. En dat, deze dankbaarheid voor kleine dingen, is mij meer waard dan al het geld bij elkaar.’

‘Lust je een glaasje wijn?’

‘Wel drie’, zegt mijn gast, die een beetje sip voor zich uit zit te staren.

‘Dat is mooi’, zeg ik. ‘Daarmee doe je ons een groot plezier’.

Mijn gast kijkt op en glimlacht. ‘Daar ben ik blij mee’, zegt hij.

‘Weet je’, zeg ik, ‘je hoeft je droom niet op te geven door wat ik je verteld heb. Het geeft je juist de mogelijkheid om heel goed bij jezelf te voelen of je dit echt wilt of niet. Morgen ga je met ons aan de slag en laten wij je zien hoe je de basisvoorzieningen zoals een komposttoilet en een moestuin kunt gaan maken/ beginnen. Ga lekker ervaren hoe dat voor je is, stel al je vragen en voel heel goed wat dit met je doet. Het antwoord wordt dan vanzelf duidelijk.’

‘Weet je’, zeg ik. ‘Als er iets de afgelopen jaren duidelijk is geworden, dan is het dat er dingen mogen gaan veranderen in deze wereld. De hoeveelheid mensen die kampen met stress gerelateerde klachten, gezondheidsproblemen of mensen die worstelen met een burn-out is dramatisch hoog. De hoeveelheid mensen die niet weten wie of wat ze zijn en wat ze werkelijk willen ook. Hoe denk je dat dat komt?

Mijns/ons inziens begint dat al zo’n beetje in de wieg. De vraag: ‘slaapt hij al door?’ lijkt een heel onschuldige vraag. Maar wanneer je eerstgeborene dat niet doet ga je als ouder al twijfelen aan je kind. Je vraagt je af of het wel ‘normaal’ is dat je kind nog steeds niet doorslaapt. Dus ga je je eigen kind vergelijken met dat van anderen en begin je onbewust al met het beoordelen van je kind. Je kind moet aan verwachtingen, groeicurven en gemiddelden gaan voldoen. Dat patroon zet zich op school voort.

Kinderen worden voortdurend beoordeeld en veroordeeld in wie ze zijn en wat ze kunnen. Dat draagt niet bij aan hun gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen. Kinderen moeten zóveel dat ze geen tijd meer hebben om de wereld op hun eigen manier te ontdekken. Ze mogen niet meer spelen, niet meer vies worden, kunnen niet meer buitenspelen in wijken van asfalt en steen en moeten vooral presteren.

En dan, als de vlag uit mag omdat zij een diploma gehaald hebben weten ze niet wat ze moeten. Zij hebben zich perfect aangepast aan het systeem maar ondertussen hebben ze geen idee wie of wat zij zijn.

Heb je je wel eens afgevraagd waarom er zoveel mensen zijn die op zoek zijn? Op zoek zijn naar de zin van hun leven, naar datgene wat ze werkelijk willen gaan doen, naar de oorsprong van hun bestaan?’

‘ Kijk’, zeg ik, en ik wijs naar onze kinderen die samen spelen in de laatste zonnestralen. ‘Deze momenten, onze kinderen, daar doe ik het voor. Dat zij zichzelf mogen en kunnen zijn. Dat zij kunnen leren van het leven zelf en hun eigenheid mogen behouden. Dat zij verbonden mogen blijven met de natuur en daardoor met zichzelf. Dat zij niet opgaan in de eenheidsworst die alle systemen van hen willen maken. Dat is waarom wij dit volhouden. Dat is waarom we kiezen voor deze manier van leven.’

‘Ja’, fluistert mijn gast zichtbaar geraakt door mijn woorden. ‘Dat is waar het werkelijk om gaat.’

Ken jij mensen die dromen van een ander leven en daarbij wel wat input kunnen gebruiken? Of wil je ons zelf komen bezoeken of ons online begeleidingstraject volgen?

Stuur ons dan een mailtje! Of bel: 06 21 42 78 34