We zitten er doorheen. Een beetje, of misschien wel een beetje veel.

Nee, dit wordt geen klaagzang over hoe zwaar we het hier hebben, maar wel een realistische weergave van de werkelijkheid waarvan zo veel mensen dromen en die soms echt minder mooi is dan je denkt.

Het is drie jaar geleden dat we Nederland verlieten. Drie jaar waarin we keihard gewerkt hebben aan onze droom om in de natuur te leven en onze kinderen de ruimte te geven om te mogen zijn zoals ze zijn. Kinderen die in het huidige onderwijs systeem steeds mooier versierd werden met allerlei labeltjes, maar er innerlijk aan kapot gingen omdat er voortdurend van hen gevraagd werd zich aan te passen aan het systeem.

Het is goed geweest om hen daaruit te halen. Door hen mee te nemen de wereld in en hen te laten leren van het leven zelf. Daardoor hebben we hen het basisgevoel van veiligheid weer terug weten te geven. Inmiddels zijn zij zelfstandige creatieve denkers die zich weer open durven te stellen voor andere mensen en uitdagingen niet uit de weg gaan.

De andere kant van het verhaal is, dat onze kinderen ook al drie jaar ervaren hoe het is om in overlevingsstand te verkeren. Dat heeft goede, maar ook minder goede kanten. Natuurlijk is het heel leerzaam om tevreden te zijn met wat je hebt. Hoe je van weinig weer iets kunt maken. Dat je oprecht blij kunt zijn met een nieuwe onderbroek of vest. Dat je ouders hebt die fantastisch voorleven hoe je creatief kunt blijven denken en handelen en hoe je standvastig kunt zijn als je ècht iets heel graag wilt.

De andere kant van het verhaal is, dat het de onbevangenheid en zorgeloosheid van onze kinderen wegneemt omdat zij dondersgoed meekrijgen dat er eigenlijk niets kan. De droom die we hadden, en nog steeds hebben, om aan te sluiten bij hun interesses en van daaruit met hun aan het werk en aan het leren te gaan, is nog niet verwezenlijkt. Simpelweg omdat het ons nog niet is gelukt om voldoende geld te verdienen om dat te kunnen doen. En dat knaagt aan ons allemaal. 

Het verlamd, terwijl we het ons niet kunnen veroorloven om bij de pakken neer te gaan zitten. Dus gaan we door, al voelen we ons niet altijd even happy als de naam van onze plek ( de Happy Mountain) zou doen vermoeden.

Betekent dit nou dat we erover denken om terug te gaan naar Nederland?

Nee. Opgeven is geen optie en lost de problemen ook niet op.

Maar het heeft ons wel aangespoord om de realiteit, zoals wij dat hier iedere dag meemaken meer te gaan delen. 

Waarom?

Omdat ook wij kwetsbaar zijn. 

Omdat we model willen staan voor al die mensen die, net als wij, het hoofd niet of nauwelijks boven water kunnen houden.

We staan model voor dat je je droom kunt leven omdat je ervoor blijft vechten. Maar ook dat het hebben van geld géén voorwaarde is om te kunnen gaan doen wat je werkelijk diep van binnen voelt.

Waar staan we dan nu?

Om heel eerlijk te zijn staan we voor een aantal fikse problemen waarvan we nu nog niet weten hoe we die moeten oplossen, maar waarbij we wel het vertrouwen houden dat het uiteindelijk goed komt.

De yurt staat een jaar. De stof, voornamelijk van het dak, zal ons deze winter niet droog gaan houden. In de tijd dat we een besluit moesten nemen over het type stof, hadden we financieel gezien geen keuze. We hebben het goedkoopste gekozen en daar de yurt van gemaakt. We gaan het dak binnenkort nogmaals goed impregneren maar dat zal niet voldoende zijn om het binnen droog te houden.

Ons autootje uit 1997 heeft nieuwe voorbanden en schokbrekers nodig. Door de vele stenige zandpaden hier slijt het profiel van de banden snel en is het inmiddels zo versleten dat er barsten in zijn ontstaan.

In de moestuin groeit nog wat courgette en wat kleine tomaatjes. Meer is er niet mogelijk omdat het water voor de tuin ( regenwater van de winter) bijna op is.  Dat betekent, dat met de stijgende voedselprijzen, we komende winter meer water opvangplekken moet zien te creëren zodat we steeds meer zelfvoorzienend kunnen zijn.

Sinds een aantal maanden ben ik zelf weer bezig om mijn online praktijk  nieuw leven in te blazen. Nadat een groot deel van de tijd op ging in het maken van de yurt, ontstond er pas weer ruimte in mijn hoofd op het moment dat die klus geklaard was. 

In mijn werk begeleid ik ouders van hoogbegaafde kinderen met leer-en gedragsproblemen. Een groep die, binnen de bestaande systemen, het moeilijk heeft en zwaar. 

Zoals sommige van jullie weten, hebben we zelf hoogbegaafdheid (in combinatie met leerproblemen) in ons gezin en weten we dondersgoed hoe moeilijk het is om daarmee om te gaan. Het is fantastisch werk al zijn de verhalen schrijnend.( Maar daarover misschien een andere keer meer.)

Dè manier om als coach voet aan de grond te krijgen in Nederland, is door heel veel online zichtbaar te zijn als je niet de mogelijkheid hebt om de mensen overal ‘live’ aan te spreken. Dat betekent concreet dat ik uren achter de laptop doorbreng, gratis e-books schrijf, online trainingen geef en bezig ben met contacten leggen.

Sinds we een nieuwe accu hebben is onze stroomvoorziening wat verbeterd. Zolang de zon schijnt is er geen probleem. Maar op bewolkte of regenachtige dagen kan er niets. En dat is lastig als je voor je werk afhankelijk bent van je laptop en van stroom. Deze winter zal dus een uitdaging worden op het gebied van laptop accu’s vol zien te houden aangezien we geen aggregaat hebben die ons in noodgevallen kan helpen.

Zo, dit is een deeltje van de uitdagingen waar we voor staan. Genoeg voor nu.

Hoe gaan we hiermee om?

Het antwoord daarop is: doorgaan!

Doorgaan vanuit vertrouwen, kijkend naar hetgeen er wèl is en wat we wèl bereikt hebben: 

• We hebben kinderen die zichzelf zijn en zich gehoord, gezien en begrepen voelen. 

• We hebben een yurt die zelfs in de heftigste storm is blijven staan.

• We hebben een autootje die ons nog steeds naar de waterbron, winkels, naar het werk en naar mooie plekken brengt.

• We hebben een caravan (!) die dienst doet als klaslokaal, praktijkruimte, kantoor, speel-, chill-, en ‘ik wil even alleen zijn’ plek.

• We hebben heerlijke courgettes en snoeptomaatjes waarmee we ons voeden.

• We hebben een overdekt toilethok waar we droog kunnen poepen en die ook nog eens dienst doet als ‘douche’ruimte en gereedschapsschuur.

• We hebben twee poezen die de yurt muisvrij houden.
• We hebben twee honden die gezelligheid en troost bieden.

• We hebben 4 kippen die ons af en toe nog wat eieren schenken.

• We hebben een haan die dienst doet als wekker.

• We hebben een piepklein inkomen waarmee het ons lukt de basisbehoeften te blijven verzorgen.

• We hebben een fantastisch stuk grond met het mooiste uitzicht ‘ever’.

• We hebben zelfgemaakte taart en pizza op verjaardagen.

• We kunnen ons tenminste 1x per maand wassen in het stuwmeer of de zee.

• We trakteren onszelf heel af en toe op een filmpie met chippies en sap. ( Apple TV)

• En tot slot: we hebben elkaar!
• Samen trekken we elkaar er steeds weer doorheen. Gelukkig wisselen we elkaar een beetje af in het ‘bij de pakken neer willen gaan zitten’. 

We hebben ons wèl even afgevraagd of we ‘Bewust Anders’ in stand moeten houden aangezien ook deze website alleen maar geld kost. Maar omdat het abonnement al betaald is tot in het nieuwe jaar, en we er ook in geloven dat het delen van ons leven een inspiratie kan zijn voor anderen houden we hem er nog even in.

Wil je reageren op deze blog?

Plaats dan een reactie!