Het lijkt wel een eindeloos durende pakjesavond. Bij elke doos die we open maken roepen we: ‘Oh’ en ‘Ah dat hebben we ook nog!’
Met stralende gezichten pakken de kinderen hun vergeten spullen uit en onderzoeken zij wat ze voor hun oude speelgoed zouden kunnen krijgen als ze het op Marktplaats zouden verkopen.
We zijn terug.
Terug in Nederland.
In een stenen huis met alles erop en eraan.
En ondanks dat het sinds onze aankomst bijna elke dag geregend heeft zitten we droog en warm. Warm is eigenlijk niet helemaal het goede woord. Heet, kun je wel zeggen. Dit huis is zó goed geïsoleerd dat we stikken van de hitte en de hele dag in een t-shirtje lopen. Dat t-shirtje voelt dan overigens wel weer vertrouwd 😉
Afgelopen september zijn wij een kleine maand in Nederland geweest om te voelen en te ervaren of het de juiste stap zou zijn om (voorlopig) terug te keren. Het antwoord was ‘ja’.
Nu is het vinden van een betaalbare huurwoning niet echt een gemakkelijke opgave maar via een eerdere klant van mij kregen we het aanbod om dit huis te gaan bewonen per 1 december. We hebben er niet lang over getwijfeld en zijn ervoor gegaan.
De yurt was op. Door de intense zon was de buitenstof dusdanig vergaan dat de gaten erin vielen en we op het eind op meer dan 11 plekken lekkage hadden als het regende. Nog een hele winter daarin doorbrengen had gekund maar leek ons niet echt aangenaam.
Dus vloog ik half november niet terug naar Portugal ( nadat ik voor werk weer 2,5 week in NL was) maar reed ik met een bestelbus opnieuw richting het zuiden.
Voorlopig voor de laatste keer.
En zo liepen we het ene moment nog in een hempie in de zon om de yurt af te breken en stonden we een aantal dagen later te klappertanden in de sneeuw bij ons nieuwe huis.
Een grotere overgang kun je niet bedenken. Van een offgrid yurt met een tot aan de horizon reikende ‘achtertuin’ naar een klimaatneutraal huis met zicht tot aan de schutting van de buren.
Niet alleen voor ons is de overgang groot, ook voor onze dieren. Onze niet-gesocialiseerde rescue honden blaffen tijdens het lopen tegen alles wat beweegt; fietsers, auto’s, eenden, soortgenoten groot en klein. Binnen nog geen week wist de hele buurt dat we er waren. 🫣 Op vuurwerk reageren ze dan weer niet. Dat lijkt namelijk op de geweerschoten van de wilde zwijnen jagers die in Portugal rondom onze yurt vaak actief waren.
De katten, die altijd alleen maar buiten zijn geweest zijn nu ( voorlopig nog) bij ons in huis. Met name ons zwarte monstertje Panya is er na 2 weken he-le-maal klaar mee. Terwijl ik dit zit te typen bijt ze me in mijn vingers en knaagt ze mijn laptop kapot. Eerlijk gezegd ben ik dáár ook een beetje klaar mee. Nog even en ze gaan lekker weer naar buiten.
Nu vraag je je misschien af hoe onze kinderen het vinden om weer in een normaal huis te zijn. Eerlijk gezegd weet ik haast niet meer dat ik nog kinderen heb. Ik zie ze bijna niet meer. Nu ze een eigen kamer hebben lijken ze de jaren dat we opgepropt in een daktent of yurt zaten en er geen eigen plek was ( behalve op de buitentoilet) in noodtime in te willen halen.
Maar ja, de jongens vinden het heerlijk op de bakken regen na. De eerste dagen stonden ze vol verwondering bij de kraan om hun glazen te vullen. Onbeperkt water, wat een luxe. Om nog maar niet te spreken van een warme douche en een werkende wasmachine op loopafstand.
Een nieuw hoofdstuk in ons leven is aangebroken. En we zijn benieuwd wat het ons brengen zal.
Nu ben jij natuurlijk nog benieuwd waar we ons gevestigd hebben!
We hebben ons gevestigd in een stad(je) met een middeleeuws stadscentrum dat bekend staat om zijn hangende keukens; Appingedam in noord-oost Groningen, dichtbij de zee en Delfzijl.
Jemig, wat een eind weg zul je misschien denken.
Nou, als het je lukt om die overtuiging los te laten valt dat best wel mee!Â
Mocht je ons willen komen bezoeken dan ben je in ieder geval altijd welkom!
Voor nu we wensen je heel fijne feestdagen toe en alle goeds voor het nieuwe jaar! We houden je op de hoogte!
Het is zaterdagochtend, half 6 in de morgen. Job, onze trouwe haan kraait de longen uit zijn lijf terwijl de zon als een knalrode grote bal boven de bergen opkomt.
In de yurt is het nog stil. De mannen liggen allemaal heerlijk te slapen terwijl ik al buiten ben om dit intens mooie moment niet te missen.
Het duurt meestal nog een uur of twee voordat ook in de yurt 4 slaperige hoofden vanuit de hoogslapers ‘goeie morgen’ kraaien.
Gistermorgen was het niet anders. Na de gebruikelijke ochtendrituelen- opstaan, eten, honden lopen en voeren, katten voeren, kippen vrijlaten, water halen uit de regenton en afwassen- had ik mijn vaste Zoom meetings van de zaterdagochtend.
En toch voelde het anders. Al een paar weken kunnen de tranen mij ineens in de ogen schieten als ik hier buiten vanaf onze berg rondkijk. Als ik de zon op zie komen en weer onder zie gaan. Als de geur van eucalyptus mijn neus binnen dringt of ik de blaadjes van de plakplanten van mijn kleding pluk.
Het besluit is genomen.
Het besluit dat kriebels in de buik geeft door de nieuwe kansen en mogelijkheden, maar ook buikpijn bij het idee dat we dit allemaal moeten gaan missen en de berg van obstakels die we nog op ons pad zien.
Het komt misschien als een verrassing, maar we hebben als gezin onlangs het besluit genomen om te onderzoeken of een terugkeer naar Nederland wenselijk en haalbaar is.
Niet omdat we hier niet meer gelukkig zijn, of omdat het eenvoudige offgrid leven onder de Portugese zon ons niet meer bevalt. Maar wel omdat we de ontwikkeling van onze kinderen altijd voorop stellen en er hier andere uitdagingen zijn ontstaan die het er niet eenvoudiger op maken.
Toen wij in 2017 het besluit namen om Nederland te verlaten was dat een ‘bewust andere’ keuze. Ook nu staan we weer op een kruispunt waarin we heel bewust gaan onderzoeken wat de volgende stap zal zijn.
Nu het ons gelukt is om in het afgelopen jaar een fatsoenlijk inkomen te genereren met mijn eigen bedrijf en het werk dat Paul hier nog steeds verricht, is het de vraag of het handig is om te gaan investeren in het leefbaarder maken van deze prachtige plek, of dat we ernaartoe gaan werken om voorlopig weer in Nederland neer te strijken.
De mogelijkheden voor tieners/pubers die graag een baantje willen e.d zijn hier niet aanwezig, mogelijkheden om dingen te onderzoeken die vallen binnen hun interesses ook niet.
Momenteel vlieg ik regelmatig op en neer om meerdere weken in Nederland te zijn om mijn werk te kunnen doen. Ondanks dat ik het heerlijk vind om ‘live’ met ouders en kinderen te kunnen werken, is het steeds een hele onderneming en heeft het een flinke impact op het gezin en het milieu.
Andere redenen zijn o.a dat de enorme droogte hier een behoorlijk probleem begint te worden. Twee van de 3 waterbronnen waar wij afhankelijk van zijn staan droog. Daar valt geen druppeltje water meer te halen. Het opgevangen regenwater dat de moestuin in leven moet houden wordt ieder jaar minder. Ik las vandaag dat dit jaar maar 60% van de regen gevallen is ten opzichte van wat er zou moeten vallen. Dat is ook goed te zien aan het stuwmeer waar we regelmatig gaan zwemmen. Toen we hier kwamen stond het zeker 10 meter hoger dan nu en vallen hele delen al droog.
Al met al voldoende redenen om andere mogelijkheden te gaan onderzoeken. De jongens zijn al 5 jaar niet in Nederland geweest. Tobias kan zich er nog nauwelijks iets van herinneren. Daarom willen we kijken of het mogelijk is om in september al een aantal weken in Nederland te zijn, om te kunnen voelen en ervaren of het daadwerkelijk het juiste besluit is.
Het grootste obstakel dat we zien is woonruimte. Zonder een vast werkcontract ( ik ben sinds 1 februari officieel zelfstandig ondernemer) komen we waarschijnlijk niet voor een huurhuis in aanmerking. Kopen wordt ‘m al helemaal niet.
Onder het mom van ‘nooit geschoten is altijd mis’ zijn we dan ook benieuwd of jij misschien mogelijkheden kent om een woonruimte te vinden voor een gezin van vijf? Het maakt ons in principe niet heel erg veel uit waar, als we maar ergens een start kunnen maken.
We horen het graag!!
Ook zoeken wij iemand die in de maand september op onze Happy Mountain en op onze dieren wil komen passen zodat wij als gezin een paar weken in Nederland kunnen zijn.
Lijkt het je wel wat om het èchte offgrid leven te ervaren, en nog te genieten van prachtig zomers weer, laat het ons dan weten!
Stuur ons een mailtje of een Whatsappje: leefbewustanders@gmail.com / 06 21 42 78 34
Onze laatste blog heeft nogal wat verwarring opgeroepen. Dat was helemaal niet onze bedoeling. Ook niet dat mensen het idee kregen dat we helemaal aan de grond zaten en niet meer wisten hoe het verder moest. Onze intentie was juist om eerlijk te zijn over het feit dat ook wij af en toe niet meer weten hoe het verder moet en door periodes heen gaan die moeilijk zijn. We willen juist het verhaal vertellen dat bijna niemand durft te vertellen. Het verhaal van het leven dat niet altijd mooi is, ook al sta je nog voor de volle 100% achter de keuzes die je hebt gemaakt.
Het heeft in ieder geval veel verschillende reacties opgeroepen en ook nieuwe onderwerpen voor dit blog!
Zo maakte iemand mij er bewust van dat het perspectief van waaruit je kijkt bepalend is voor je gedrag en je keuzes.
Ik weet dat er genoeg mensen zijn die zich ernstig zorgen maken over de toekomst van onze kinderen. Kinderen die niet naar school gaan, minder sociale contacten hebben en in heel andere omstandigheden groot worden gebracht.
Vanuit de huidige maatschappij gezien, en vanuit dat wat verwacht wordt van kinderen, is het inderdaad een reden om je wellicht zorgen te maken. Het is nu eenmaal zo dat de huidige maatschappij ingericht is op het systeem van naar school gaan, diploma’s halen, doorleren en aan het werk gaan. Of kinderen daarbij zichzelf kunnen blijven en gelukkig zijn is niet de vraag. Je past je aan omdat dat nou eenmaal zo moet. Wijk je daarvan af, dan pas je niet meer in het systeem en dat is lastig. Het is net als een puzzelstukje van een andere puzzel die maar niet in deze puzzel passen wil.
Doordat het huidige systeem van kinderen vraagt om zich aan te passen aan de verwachtingen ( schooldiploma etc) gaan kinderen daaraan voldoen. Voor de meeste kinderen is dat vanzelfsprekend. Zij laten zich beoordelen en doen maar gewoon wat er van hen gevraagd wordt.
Er zijn echter ook kinderen die zich niet aanpassen omdat zij het simpelweg niet kunnen. Die worden letterlijk ziek, en soms zelfs depressief, doordat er van hen gevraagd wordt iemand te zijn die zij niet willen en kunnen zijn.
De vraag die wij ons gesteld hebben is, wat het voor kinderen betekent wanneer je van hen verlangt dat zij zich aanpassen en gaan voldoen aan de verwachtingen van anderen. Waar blijft het oorspronkelijke, autonome en authentieke kind zelf dan?
Gerald Hüther, een Duitse hersenwetenschapper, geeft daar vanuit de wetenschap een duidelijk antwoord op; het kind raakt het contact met zichzelf kwijt. En wanneer je de verbinding met jezelf verliest, wordt het ook steeds moeilijker om de verbinding met de ander aan te gaan en te behouden. Wanneer je de verbinding met jezelf verliest, verlies je ook je gevoel van eigenwaarde. De waarde die je aan jezelf geeft. En dat heeft weer invloed op je zelfvertrouwen.
Vertrouwen kan alleen ontstaan als je het gevoel hebt dat je geborgen bent. Als je je niet geborgen, of veilig voelt, dan ben je hulpeloos overgeleverd aan angsten. Angst zorgt er voor dat je oervertrouwen beschadigd raakt. Je gaat twijfelen. Twijfelen aan jezelf, je kunnen, aan wie jij bent.
Je blijft, naast je geweldige diploma’s en carrière, op zoek naar wat jou nou jou maakt. Wie ben je, wat zijn je kwaliteiten, hoe zet jij jezelf in deze wereld neer? Wat kun je voor een ander betekenen?
Daarnaast hebben wij ons afgevraagd of alle ‘verplichte’ kennis die kinderen moeten opdoen daadwerkelijk bijdraagt aan een beter en gelukkiger leven.
Ook hier heeft de hersenwetenschap een antwoord op. Je onthoudt namelijk alleen datgene wat je emotioneel raakt. Dat betekent dat de leerstof die het kind tot zich neemt omdat het ‘moet’ niet vanzelfsprekend ook onthouden wordt. Gerald Hüther zegt hierover: ‘Aan alleen kennis heb je niets. Je moet het leven achter de kennis zoeken en je daardoor laten aanraken’.
Wij hebben er dus bewust voor gekozen om een ander pad in te slaan. Om het leven achter de kennis te zoeken en ons daardoor te laten aanraken.
Niemand kan nu vertellen wat het onze kinderen uiteindelijk gaat brengen, en of het een goede keuze was. Dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Voor alsnog zijn onze kinderen er gelukkig mee.
Tot zover een stukje levensfilosofie.
Nu nog even iets praktisch.
Zoals jullie weten heeft Jonathan, onze oudste, heel slecht zicht. Met zijn ene oog ziet hij nog 20%, zijn andere oog compenseert veel, maar zijn totale zicht komt, met bril, op zo’n 80%.
Dat heeft consequenties voor het lezen. Het lezen lukt alleen als we de tekst op de laptop vergroten.
Nu is hij inmiddels ruim 15 en wordt de behoefte om zelfstandig zijn leerproces vorm te geven steeds groter. Wij juichen dat alleen maar toe maar zien dat dat op een klein telefoonscherm niet lukt.
De laptop is in deze wintermaanden zo goed als buiten gebruik ivm een tekort aan zon en dus stroom.
De vraag is nu of er iemand onder onze lezers is die een iPad heeft liggen die niet meer gebruikt wordt zodat we Jonathan daarop kunnen laten leren en lezen. Het is belangrijk dat het een Apple is omdat bepaalde apps alleen daarop werkzaam zijn.
Een telefoon en iPad vragen veel minder stroom dan een laptop en zijn te koppelen aan een externe power-bank waar we in de wintermaanden afhankelijk van zijn.
Een andere oplossing is dat we voor een kleine € 300,- een tweedehands iPad kopen. Mocht je bereid zijn om daar een bijdrage voor te leveren dan zijn we je, mede namens Jonathan heel erg dankbaar!
Overmaken kan op rek.nr: NL73 INGB 0006 2018 56 op naam van W.Peper.
We zitten er doorheen. Een beetje, of misschien wel een beetje veel.
Nee, dit wordt geen klaagzang over hoe zwaar we het hier hebben, maar wel een realistische weergave van de werkelijkheid waarvan zo veel mensen dromen en die soms echt minder mooi is dan je denkt.
Het is drie jaar geleden dat we Nederland verlieten. Drie jaar waarin we keihard gewerkt hebben aan onze droom om in de natuur te leven en onze kinderen de ruimte te geven om te mogen zijn zoals ze zijn. Kinderen die in het huidige onderwijs systeem steeds mooier versierd werden met allerlei labeltjes, maar er innerlijk aan kapot gingen omdat er voortdurend van hen gevraagd werd zich aan te passen aan het systeem.
Het is goed geweest om hen daaruit te halen. Door hen mee te nemen de wereld in en hen te laten leren van het leven zelf. Daardoor hebben we hen het basisgevoel van veiligheid weer terug weten te geven. Inmiddels zijn zij zelfstandige creatieve denkers die zich weer open durven te stellen voor andere mensen en uitdagingen niet uit de weg gaan.
De andere kant van het verhaal is, dat onze kinderen ook al drie jaar ervaren hoe het is om in overlevingsstand te verkeren. Dat heeft goede, maar ook minder goede kanten. Natuurlijk is het heel leerzaam om tevreden te zijn met wat je hebt. Hoe je van weinig weer iets kunt maken. Dat je oprecht blij kunt zijn met een nieuwe onderbroek of vest. Dat je ouders hebt die fantastisch voorleven hoe je creatief kunt blijven denken en handelen en hoe je standvastig kunt zijn als je ècht iets heel graag wilt.
De andere kant van het verhaal is, dat het de onbevangenheid en zorgeloosheid van onze kinderen wegneemt omdat zij dondersgoed meekrijgen dat er eigenlijk niets kan. De droom die we hadden, en nog steeds hebben, om aan te sluiten bij hun interesses en van daaruit met hun aan het werk en aan het leren te gaan, is nog niet verwezenlijkt. Simpelweg omdat het ons nog niet is gelukt om voldoende geld te verdienen om dat te kunnen doen. En dat knaagt aan ons allemaal.
Het verlamd, terwijl we het ons niet kunnen veroorloven om bij de pakken neer te gaan zitten. Dus gaan we door, al voelen we ons niet altijd even happy als de naam van onze plek ( de Happy Mountain) zou doen vermoeden.
Betekent dit nou dat we erover denken om terug te gaan naar Nederland?
Nee. Opgeven is geen optie en lost de problemen ook niet op.
Maar het heeft ons wel aangespoord om de realiteit, zoals wij dat hier iedere dag meemaken meer te gaan delen.
Waarom?
Omdat ook wij kwetsbaar zijn.
Omdat we model willen staan voor al die mensen die, net als wij, het hoofd niet of nauwelijks boven water kunnen houden.
Om heel eerlijk te zijn staan we voor een aantal fikse problemen waarvan we nu nog niet weten hoe we die moeten oplossen, maar waarbij we wel het vertrouwen houden dat het uiteindelijk goed komt.
De yurt staat een jaar. De stof, voornamelijk van het dak, zal ons deze winter niet droog gaan houden. In de tijd dat we een besluit moesten nemen over het type stof, hadden we financieel gezien geen keuze. We hebben het goedkoopste gekozen en daar de yurt van gemaakt. We gaan het dak binnenkort nogmaals goed impregneren maar dat zal niet voldoende zijn om het binnen droog te houden.
Ons autootje uit 1997 heeft nieuwe voorbanden en schokbrekers nodig. Door de vele stenige zandpaden hier slijt het profiel van de banden snel en is het inmiddels zo versleten dat er barsten in zijn ontstaan.
In de moestuin groeit nog wat courgette en wat kleine tomaatjes. Meer is er niet mogelijk omdat het water voor de tuin ( regenwater van de winter) bijna op is. Dat betekent, dat met de stijgende voedselprijzen, we komende winter meer water opvangplekken moet zien te creëren zodat we steeds meer zelfvoorzienend kunnen zijn.
Sinds een aantal maanden ben ik zelf weer bezig om mijn online praktijk nieuw leven in te blazen. Nadat een groot deel van de tijd op ging in het maken van de yurt, ontstond er pas weer ruimte in mijn hoofd op het moment dat die klus geklaard was.
In mijn werk begeleid ik ouders van hoogbegaafde kinderen met leer-en gedragsproblemen. Een groep die, binnen de bestaande systemen, het moeilijk heeft en zwaar.
Zoals sommige van jullie weten, hebben we zelf hoogbegaafdheid (in combinatie met leerproblemen) in ons gezin en weten we dondersgoed hoe moeilijk het is om daarmee om te gaan. Het is fantastisch werk al zijn de verhalen schrijnend.( Maar daarover misschien een andere keer meer.)
Dè manier om als coach voet aan de grond te krijgen in Nederland, is door heel veel online zichtbaar te zijn als je niet de mogelijkheid hebt om de mensen overal ‘live’ aan te spreken. Dat betekent concreet dat ik uren achter de laptop doorbreng, gratis e-books schrijf, online trainingen geef en bezig ben met contacten leggen.
Sinds we een nieuwe accu hebben is onze stroomvoorziening wat verbeterd. Zolang de zon schijnt is er geen probleem. Maar op bewolkte of regenachtige dagen kan er niets. En dat is lastig als je voor je werk afhankelijk bent van je laptop en van stroom. Deze winter zal dus een uitdaging worden op het gebied van laptop accu’s vol zien te houden aangezien we geen aggregaat hebben die ons in noodgevallen kan helpen.
Zo, dit is een deeltje van de uitdagingen waar we voor staan. Genoeg voor nu.
Hoe gaan we hiermee om?
Het antwoord daarop is: doorgaan!
Doorgaan vanuit vertrouwen, kijkend naar hetgeen er wèl is en wat we wèl bereikt hebben:
We hebben kinderen die zichzelf zijn en zich gehoord, gezien en begrepen voelen.
We hebben een yurt die zelfs in de heftigste storm is blijven staan.
We hebben een autootje die ons nog steeds naar de waterbron, winkels, naar het werk en naar mooie plekken brengt.
We hebben een caravan (!) die dienst doet als klaslokaal, praktijkruimte, kantoor, speel-, chill-, en ‘ik wil even alleen zijn’ plek.
We hebben heerlijke courgettes en snoeptomaatjes waarmee we ons voeden.
We hebben een overdekt toilethok waar we droog kunnen poepen en die ook nog eens dienst doet als ‘douche’ruimte en gereedschapsschuur.
We hebben twee poezen die de yurt muisvrij houden.
We hebben twee honden die gezelligheid en troost bieden.
We hebben 4 kippen die ons af en toe nog wat eieren schenken.
We hebben een haan die dienst doet als wekker.
We hebben een piepklein inkomen waarmee het ons lukt de basisbehoeften te blijven verzorgen.
We hebben een fantastisch stuk grond met het mooiste uitzicht ‘ever’.
We hebben zelfgemaakte taart en pizza op verjaardagen.
We kunnen ons tenminste 1x per maand wassen in het stuwmeer of de zee.
We trakteren onszelf heel af en toe op een filmpie met chippies en sap. ( Apple TV)
En tot slot: we hebben elkaar!
Samen trekken we elkaar er steeds weer doorheen. Gelukkig wisselen we elkaar een beetje af in het ‘bij de pakken neer willen gaan zitten’.Â
We hebben ons wèl even afgevraagd of we ‘Bewust Anders’ in stand moeten houden aangezien ook deze website alleen maar geld kost. Maar omdat het abonnement al betaald is tot in het nieuwe jaar, en we er ook in geloven dat het delen van ons leven een inspiratie kan zijn voor anderen houden we hem er nog even in.
‘Wauw’, wat leiden jullie een fantastisch leven!’
‘Ja, dat vinden wij zelf ook!’
‘ Tja, wij dromen ook van zo’n zelfde leven. Een stukje grond, een stromend riviertje of een meertje, een eenvoudig huisje, misschien van stro en leem, lekker in de natuur, homeschooling voor de kinderen, los van alle systemen…’
Het is even stil.
‘Dan moet ik je helaas teleurstellen’, zeg ik voorzichtig.
De persoon tegenover mij kijkt me vragend aan.
‘Weet je’, zeg ik, er zijn momenteel heel veel mensen in Nederland die op zoek zijn naar een ‘ander’ leven. Mensen die terug willen naar de basis, zelfvoorzienend willen zijn en zich meer willen verbinden met de natuur. En dat is ontzettend mooi ( en nodig). Maar heel veel mensen denken, dat als je daar eenmaal voor kiest, en je dan stappen gaat zetten, je binnen mum van tijd dat leven leeft waar je van droomt. Wij zijn nu twee jaar verder en we leven nog lang niet het leven waar we van droomden toen we dit landje kochten.’
‘Zo simpel is het helaas niet.’
‘Er zijn genoeg mensen die denken dat wij een luizenleventje leiden. Die hebben het idee dat we ’s morgens lekker uitslapen, (we hoeven immers niet naar een baas), dan op ons dooie gemakje ontbijten in de zon en vervolgens een beetje lopen happy te wezen op onze Happy Mountain.
‘Niets is minder waar. Het is hard werken, bij tijd en wijle ook echt afzien en je moet ongelooflijk flexibel zijn. En dat moet je je wel goed realiseren voordat je de hele boel in Nederland verkoopt en naar Portugal komt.’
‘Hmmm…’
‘Maar’, zeg ik enthousiast, als je niet lui bent, je wel van een avontuur houdt en je er echt voor wilt gaan, ook als het moeilijk wordt, dan moet je de stap zeker gaan zetten!’
Sinds wij regelmatig gasten ontvangen op ons terrein wordt het ons steeds duidelijker hoe vertekend het beeld is dat mensen bij onze manier van leven hebben. De meeste mensen bezoeken ons omdat zij zelf op zoek zijn naar een stuk grond, of naar de offgrid ervaring. Al deze mensen hebben iets met elkaar gemeen. Zij hebben allemaal een wensenlijst waar geen einde aan komt, alleen zijn zij zich er zelf niet bewust van.
Zij willen een stuk grond met stromend water om zomers in af te kunnen koelen, een waterput voor drinkwater, vruchtbare aarde voor de moestuin, een alternatief onderkomen zoals een huisje van stro en leem, een aansluiting op het stroomnet (of een heel zonnepanelen park), een goede weg ernaartoe, vooral niet te hobbelig en zanderig), een mooi uitzicht, winkels in de buurt en niet te hoge temperaturen. Daarnaast rekenen zij erop dat zij binnen een maand, hooguit twee, een bouwvergunning op tafel hebben liggen om direct te kunnen beginnen met bouwen, en het liefst verdienen zij direct genoeg geld met de yogalessen die zij aanbieden of de vakantiewoningen die zij verhuren.
‘Luister’, zeg ik, terwijl ik een glas water inschenk.
‘Een stuk grond met stromend water is vast nog wel te vinden, maar zeker niet in dit deel van Portugal. Behalve als je een heel groot budget hebt. Bouwen met stro is mooi, maar als er in het hele land nauwelijks stro voor de dieren te krijgen is door de droogte in de winter, dan is het niet eenvoudig om tientallen strobalen te vinden waarmee je je huis kunt bouwen. De oogst van stro ( wat hier hetzelfde is als hooi) kan 1 keer per jaar, en niet om de zoveel weken zoals in Nederland.’
Mijn gast nipt aan zijn glas water en staart in de verte.
Plotseling kijkt hij op.
‘ Maar je kunt toch gewoon naar water laten boren?’
‘Nou, ‘gewoon’ niet.
O jee denk ik bij mezelf. Moet ik hem alweer teleurstellen.
‘Je kunt naar water boren mits je een vergunning krijgt, de vrachtwagen met boor je terrein kan bereiken, en je minstens 10.000 Euro hebt om het geheel te betalen. Het is alleen niet zeker dat ze water vinden, maar je weet ook niet wat de kwaliteit van het water is. Soms is het zilt, soms zit er heel veel ijzer in. Dan moet je gaan werken met filters die ook weer duizenden euro’s kosten en dan weet je nog niet zeker of het uiteindelijk drinkbaar en bruikbaar is.’
‘Wij halen ons water bij een bron. Dat betekent dat je 2 keer per week ruim 2 uur de tijd moet nemen om daar naartoe te rijden, te vullen, en weer naar huis te gaan. Maar ook dat je heel zuinig zult moeten omgaan met je water.’
‘ Waar leven jullie dan eigenlijk van?’
Ik zat al op deze vraag te wachten. Nu helder wordt dat het helemaal niet zo rooskleurig en simpel is als dat mensen zich dit leven voorstellen komen de financiën om de hoek kijken.
‘Paul werkt 2 keer in de week bij mensen in de tuin. Dat is 5 uur per dag. Daarvoor krijgt hij € 10,-/uur. Dat betekent concreet dat dat ook het bedrag is wat wij wekelijks aan eten, benzine, dierenvoer kunnen besteden. Daarnaast ben ik druk bezig om mijn praktijk weer nieuw leven in te blazen en organiseren we dit soort ontmoetingen en workshops voor mensen zoals jij. Maar om mensen hierheen te halen met alle maatregelen e.d is dat nog niet zo eenvoudig. Je hebt officieel nog steeds een test of vaccinatiebewijs nodig om Portugal in te komen en met alle gecancelde vluchten op Schiphol gaan mensen wel drie keer nadenken voordat zij boeken.’
‘Wij leven dus van een paar honderd euro per maand, de ene maand is het meer, de andere maand minder.’
‘Een paar honderd euro???? Jemig, ik dacht echt dat het makkelijker zou zijn….’
‘ Weet je’, zeg ik, leven van een paar honderd euro is inderdaad niet makkelijk. Het betekent dat je keuzes moet maken en dat je soms heel stevig baalt dat dingen niet kunnen en dat je je kinderen niet datgene kunt geven wat je hen graag zou willen geven. Momenteel dromen zij van een pingpongtafel, een eigen telefoon en nog een extra zonnepaneel. Maar dat soort dingen zitten er gewoonweg voorlopig niet in. Dat is niet altijd leuk, maar tegelijkertijd is het een hele goede leerschool en kun je ongelooflijk blij zijn met hele kleine dingen die voor de meeste mensen allang niet meer interessant zijn. Onze kinderen zijn nog steeds heel blij met een nieuwe trui, of nieuwe onderbroeken. En dat, deze dankbaarheid voor kleine dingen, is mij meer waard dan al het geld bij elkaar.’
‘Lust je een glaasje wijn?’
‘Wel drie’, zegt mijn gast, die een beetje sip voor zich uit zit te staren.
‘Dat is mooi’, zeg ik. ‘Daarmee doe je ons een groot plezier’.
Mijn gast kijkt op en glimlacht. ‘Daar ben ik blij mee’, zegt hij.
‘Weet je’, zeg ik, ‘je hoeft je droom niet op te geven door wat ik je verteld heb. Het geeft je juist de mogelijkheid om heel goed bij jezelf te voelen of je dit echt wilt of niet. Morgen ga je met ons aan de slag en laten wij je zien hoe je de basisvoorzieningen zoals een komposttoilet en een moestuin kunt gaan maken/ beginnen. Ga lekker ervaren hoe dat voor je is, stel al je vragen en voel heel goed wat dit met je doet. Het antwoord wordt dan vanzelf duidelijk.’
‘Weet je’, zeg ik. ‘Als er iets de afgelopen jaren duidelijk is geworden, dan is het dat er dingen mogen gaan veranderen in deze wereld. De hoeveelheid mensen die kampen met stress gerelateerde klachten, gezondheidsproblemen of mensen die worstelen met een burn-out is dramatisch hoog. De hoeveelheid mensen die niet weten wie of wat ze zijn en wat ze werkelijk willen ook. Hoe denk je dat dat komt?
Mijns/ons inziens begint dat al zo’n beetje in de wieg. De vraag: ‘slaapt hij al door?’ lijkt een heel onschuldige vraag. Maar wanneer je eerstgeborene dat niet doet ga je als ouder al twijfelen aan je kind. Je vraagt je af of het wel ‘normaal’ is dat je kind nog steeds niet doorslaapt. Dus ga je je eigen kind vergelijken met dat van anderen en begin je onbewust al met het beoordelen van je kind. Je kind moet aan verwachtingen, groeicurven en gemiddelden gaan voldoen. Dat patroon zet zich op school voort.
Kinderen worden voortdurend beoordeeld en veroordeeld in wie ze zijn en wat ze kunnen. Dat draagt niet bij aan hun gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen. Kinderen moeten zóveel dat ze geen tijd meer hebben om de wereld op hun eigen manier te ontdekken. Ze mogen niet meer spelen, niet meer vies worden, kunnen niet meer buitenspelen in wijken van asfalt en steen en moeten vooral presteren.
En dan, als de vlag uit mag omdat zij een diploma gehaald hebben weten ze niet wat ze moeten. Zij hebben zich perfect aangepast aan het systeem maar ondertussen hebben ze geen idee wie of wat zij zijn.
Heb je je wel eens afgevraagd waarom er zoveel mensen zijn die op zoek zijn? Op zoek zijn naar de zin van hun leven, naar datgene wat ze werkelijk willen gaan doen, naar de oorsprong van hun bestaan?’
‘ Kijk’, zeg ik, en ik wijs naar onze kinderen die samen spelen in de laatste zonnestralen. ‘Deze momenten, onze kinderen, daar doe ik het voor. Dat zij zichzelf mogen en kunnen zijn. Dat zij kunnen leren van het leven zelf en hun eigenheid mogen behouden. Dat zij verbonden mogen blijven met de natuur en daardoor met zichzelf. Dat zij niet opgaan in de eenheidsworst die alle systemen van hen willen maken. Dat is waarom wij dit volhouden. Dat is waarom we kiezen voor deze manier van leven.’
‘Ja’, fluistert mijn gast zichtbaar geraakt door mijn woorden. ‘Dat is waar het werkelijk om gaat.’
Ken jij mensen die dromen van een ander leven en daarbij wel wat input kunnen gebruiken? Of wil je ons zelf komen bezoeken of ons online begeleidingstraject volgen?
Het is een feit! We hebben geconstateerd dat we op een van de mooiste plekjes in Portugal wonen met het meest fantastische uitzicht dat je je kunt voorstellen. Het besluit is eerder dit jaar gevallen, we gaan andere mensen ook de kans bieden om hier te komen genieten! Dicht bij zee, dicht bij het stuwmeer, dicht bij de winkels, leuke dorpjes en steden, prachtige wandelroutes maar toch midden in de rust en in de natuur. Een paradijs voor kinderen die hun creativiteit weer willen herontdekken, ideaal voor mensen die willen ervaren hoe het is om offgrid te leven. Maar zeker ook geschikt voor gezinnen die willen genieten van zon, zee en strand. Dus hebben we alles op alles gezet om ervoor te zorgen dat mensen hier dit jaar al vakantie kunnen komen vieren!!!
Er zijn 3 ruime plekken klaar voor een tent, caravan of camper, ieder met een eigen toilet/was ruimte. Ook verhuren we deze zomer twee accomodaties, inclusief buitenkeuken, kookgerei en beddengoed. Accomodatie 1 bestaat uit een kleine caravan met een extra tent, ruim genoeg voor 4 personen, accomodatie 2 is een grote tent die ruimte biedt aan 4 of 5 personen. Dat betekent dat je dus alleen maar je tas hoeft in te pakken en hoeft te komen!
Dus, wil je de ultieme off the grid ervaring? Boek dan snel en je bent verzekerd van een fantastische vakantie !
Naast dat je hier heerlijk kunt vertoeven kun je ook gezellig een drankje komen drinken in ons ‘Happy Mountain cafe’ en zijn er verse eieren, water en drankjes te koop in ons ‘winkeltje’.
We verheugen ons er op om mensen een fijne vakantie te kunnen bieden en leuke ontmoetingen te hebben. Zegt het voort!
Wanneer we in de verte de belletjes horen weten we eigenlijk al hoe laat het is. Maar als er ook een steeds duidelijker wordend geluid van een rokend en knetterend brommertje hoorbaar wordt dan weten we het zeker; de schapen komen eraan! Een gigantische kudde witte en zwarte schapen die blatend voor de oude boer op zijn brommertje uitlopen. Soms neemt hij zijn tractor mee. Dat doet hij op dagen dat de schapen erg ongehoorzaam zijn en ze zich te snel over de velden verspreiden. Glibberend en glijdend stuitert hij dan de steile hellingen af de schapen achterna, vloekend en tierend. En als dat allemaal niet helpt dan stapt hij woedend uit en loopt hij, zo hard zijn oude beentjes hem dragen kunnen, brullend achter zijn schaapjes aan die blatend de verkeerde kant op rennen. Echt, je hebt hier geen Netflix nodig. Je gaat er rustig bij zitten, zonnetje in de rug en genieten maar. Lachen gieren brullen, waarbij we dat laatste meestal aan ons boertje over laten.
Ons schapenboertje heeft een upgrade gehad. Wij ook. Toevallig hadden we eerder die week al geconstateerd dat leven in een yurt in de winter wel een echte upgrade is in ons bestaan. Daar zijn we echt heel blij mee. En ondanks dat het lijkt of de wereld bezig is met zijn downgrade, en de mensheid zich lijkt op te splitsen in volgzame en eigenwijze schapen, is er weer een nieuw jaar begonnen.
We stonden gisteravond in het pikkedonker op het strand. Alleen met de sterren en het gebulder van de zee. De jongens in de zwembroeken in het zand, bouwend aan een dam. Op deze laatste dag van het jaar 2021 brulden wij ook. Naar de wilde zee, die meters hoge golven op de rotsen kapot liet slaan. We brulden alle frustraties, zorgen, verdriet, blijdschap en geluk eruit. Dat kan hier. Zo ’s avonds, in het pikkedonker op een verlaten strand. En terwijl ik mijn hoofd ophief naar de sterren boven mij, zag ik ineens het beeld van dat eenzame schaap, dat er bewust voor koos om het anders te doen. En er gleed een glimlach over mijn gezicht.
Eenmaal thuis laat ik vol trots de spullen zien die ik ben gaan scoren die dag. Blij storten de jongens zich op de nieuwe broeken en onderbroeken. Eenmaal onder in de tas kijken ze me teleurgesteld aan. ‘ Hadden ze geen korte broeken? En die sokken, waarom heb je die in vredesnaam gekocht?’ ‘Om de yurt een beetje schoon te houden’ zeg ik nijdig. ‘Nou, die gaan we echt niet aandoen hoor. We haten sokken, we blijven toch de hele winter op blote voeten lopen. Je had beter een stofzuiger kunnen kopen om de yurt schoon te houden.’ ‘ Lekker dan zeg ik vermoeid. Dat gaat ook echt werken op 1 zonnepaneeltje met een half gare accu. We kunnen ’s avonds niet eens fatsoenlijk het licht aan doen omdat de stroom op is. En jullie willen vrijwillig de hele dag gaan stofzuigen? Prima, dan gaan we eerst sparen voor een stofzuiger en een betere accu voordat we aan andere dingen gaan denken. Een oven om taart te bakken bijvoorbeeld.’ Bij het horen van het woord ‘taart’ zie ik dat in de hoofden van onze beelddenkers de heerlijkste creaties langskomen. Met een zucht krijg ik een knuffel van ze. ‘ Dank je mam, dat je dit bent gaan doen voor ons vandaag’ ‘Graag gedaan’ zeg ik. Twee tellen later vliegen ze alle drie op blote voeten naar buiten, de donkere nacht in. Enthousiaste kreten klinken door de nacht. ‘wauw, kom kijken! Moet je die gave sterren zien!’ Tja denk ik. Jullie zijn een stelletje viespeuken bij elkaar maar ook heerlijke buitenkinderen die zich nog kunnen verwonderen. En dat is mij stiekem meer waard dan alle schone voeten en yurts bij elkaar.
Die avond kruipen we ons warme bedje in. De jongens nog met een matras op de grond, Paul en ik op grote hoogte. De ‘meuk’ en nieuwe sokken liggen onder ons bed. Ben benieuwd in welke maand van het jaar die sokken uit de kratten tevoorschijn gaan komen. Vooralsnog gaan de sokken in winterslaap en lopen de voeten van onze jongens vrolijk door de regen te stampen.
Nieuwsgierig naar onze yurt? In onderstaand filmpje laten we het hele proces en het uiteindelijke resultaat zien!
Bewust anders 