Hoofdschuddend kijk ik ernaar. De blote voeten van onze drie kinderen die vrolijk door de modder lopen. Het is even wennen, de regen en het binnen zijn in de yurt. Want die mooie bruine en vuile voeten stappen nu even vrolijk de yurt binnen als dat ze voorheen buiten bleven rondstappen. Heel gezond hoor, al die vuiligheid en bacteriën, niks mis mee, maar sinds we in de yurt wonen vallen die bruine vieze pootjes ineens weer op. Afdrukken op het beddengoed, het nieuwe kleedje, modder op de vloer. Dus ben ik kort geleden samen met een vriendin naar de Algarve getuft om weer eens wat winkels van binnen te aanschouwen. Een lijstje had ik ook; sokken, ondergoed en joggingbroeken voor de kinderen. Voor de meeste mensen normale dingen die je overal kunt kopen maar dat gaat hier niet op. Daarvoor moet je eerst de weg naar het zuiden afleggen en je weer onder de nette en modieus geklede mensen begeven. Bah. Met het zweet op mijn voorhoofd en een meetlint in mijn hand sta ik in de H en M. Het is het einde van de dag. In de IKEA en een grote bouwmarkt ( Leroy Merlin) waren we al uren zoet geweest. Ja, als we het doen, dan doen we het goed. Een hele dag westerse moderne en drukke toestanden om ons heen. Afijn, de onderbroeken zaten ofwel per 5 in een pakje of per 3. Maar dan zul je net zien dat in de juiste maat er 1 onderbroek uit de set verdwenen is. Dus nog een keer door al die pakjes heen. Gelukt. Nu de joggingbroeken. Wat dat betreft hebben wij hele makkelijke kinderen. Het liefst lopen ze vuil rond in broeken en shirts vol vlekken en gaten en het boeit ze helemaal niks wat ze aanhebben. ( behalve als er bezoek komt) Het moet alleen wel lekker zitten. Dus geen labeltjes, naden en spijkerbroeken. Maar het ontbreken van die labeltjes is nu wel een probleem. Ik ben al 5 jaar niet in de HM geweest om kleding voor ze te kopen en heb dus geen idee welke maat ik nu moet kopen. Zodoende had ik alle benen opgemeten en sta ik nu met een meetlint broek voor broek op te meten en te vergelijken met mijn lijstje. Goed, de maten weet ik nu, maar nu is er weer een actie met hoe meer je er koopt hoe meer artikelen je ( zogenaamd) gratis krijgt. Alle ouders onder ons zullen precies weten waar ik het over heb. Dus nadenken en tellen moest ik ook nog. Wie had er nu ook alweer wat en hoeveel van elk nodig? Inmiddels klotste het zweet me onder de oksels vandaan en greep ik totaal in de war naar de telefoon. ‘Ja mam’. ‘Hoi, ja, alles is goed maar ik weet echt niet meer wie er nou wat moest hebben? Hoeveel broeken heb jij nog? En wie moet er ook nog een hoodie? En wil Jonathan ook een andere kleur dan zwart of grijs? Ja, ik heb ook een joggingbroek voor jou met een motiefje. Ik denk dat je dat wel leuk vindt. Wat een motiefje is? Tja, een printje. Welke kleur? Weet je wat, ik neem wel een zwarte mee, dan hoef je ook niet te twijfelen of je het wel leuk zal vinden.’ Mam, maak er effe een foto van, dan weten we ook wat een motiefje is’. ‘ Ja schat, nou, ik ga verder zoeken. Donkerblauw voor jou, ja, ik ga mijn best doen. Oké, tot straks, het zal wel donker zijn voordat we er weer zijn.’ Zuchtend stop ik de telefoon weer weg. O ja, een foto van het motiefje. Nou, dan deze maar. Ik graai in de rij met broeken en zoek de juiste kleuren en maten. De shoppingbag is al aardig vol en hangt zwaar over mijn schouder. Nu nog sokken. Tjonge jonge wat zijn al die spullen belachelijk duur. En wat een keuze. Gaming sokken, voor elke dag van de week. Jemig, het moet niet gekker worden. Het verplichte mondkapje glijdt langzaam van mijn gezicht. Wat een hoofdpijn krijg je van die dingen. Gauw naar de kassa. Na een halve hartverzakking van schrik van het bedrag dat ik moet betalen loop ik eindelijk de winkel uit.

Eenmaal thuis laat ik vol trots de spullen zien die ik ben gaan scoren die dag. Blij storten de jongens zich op de nieuwe broeken en onderbroeken. Eenmaal onder in de tas kijken ze me teleurgesteld aan. ‘ Hadden ze geen korte broeken? En die sokken, waarom heb je die in vredesnaam gekocht?’ ‘Om de yurt een beetje schoon te houden’ zeg ik nijdig. ‘Nou, die gaan we echt niet aandoen hoor. We haten sokken, we blijven toch de hele winter op blote voeten lopen. Je had beter een stofzuiger kunnen kopen om de yurt schoon te houden.’ ‘ Lekker dan zeg ik vermoeid. Dat gaat ook echt werken op 1 zonnepaneeltje met een half gare accu. We kunnen ’s avonds niet eens fatsoenlijk het licht aan doen omdat de stroom op is. En jullie willen vrijwillig de hele dag gaan stofzuigen? Prima, dan gaan we eerst sparen voor een stofzuiger en een betere accu voordat we aan andere dingen gaan denken. Een oven om taart te bakken bijvoorbeeld.’ Bij het horen van het woord ‘taart’ zie ik dat in de hoofden van onze beelddenkers de heerlijkste creaties langskomen. Met een zucht krijg ik een knuffel van ze. ‘ Dank je mam, dat je dit bent gaan doen voor ons vandaag’ ‘Graag gedaan’ zeg ik. Twee tellen later vliegen ze alle drie op blote voeten naar buiten, de donkere nacht in. Enthousiaste kreten klinken door de nacht. ‘wauw, kom kijken! Moet je die gave sterren zien!’ Tja denk ik. Jullie zijn een stelletje viespeuken bij elkaar maar ook heerlijke buitenkinderen die zich nog kunnen verwonderen. En dat is mij stiekem meer waard dan alle schone voeten en yurts bij elkaar.

Die avond kruipen we ons warme bedje in. De jongens nog met een matras op de grond, Paul en ik op grote hoogte. De ‘meuk’ en nieuwe sokken liggen onder ons bed. Ben benieuwd in welke maand van het jaar die sokken uit de kratten tevoorschijn gaan komen. Vooralsnog gaan de sokken in winterslaap en lopen de voeten van onze jongens vrolijk door de regen te stampen.

Nieuwsgierig naar onze yurt? In onderstaand filmpje laten we het hele proces en het uiteindelijke resultaat zien!